Ապրիլի 5-ից սկսած՝ փորձում եմ կարգավորել ապրիլի 8-ի առավոտյան Ալավերդի մեկնելուս հարցը, բայց՝ ապարդյուն։ Երևանն ու Ալավերդին իրարից այդքան էլ հեռու չեն՝ մոտ 160 կմ, բայց տոնական օրերին մայրաքաղաքից Ալավերդի մեկնելու համար պետք է ԽԾԲ ամբողջ գործիքակազմը գործի դնել։
Իրականում ես ոչ թե Ալավերդի, այլ Ախթալա պետք է գնամ (ախթալացի եմ), բայց համակերպվելով ավելի փոքր համայնքի՝ հասարակական տրանսպորտ չունենալու փաստի հետ՝ փորձում էի Ախթալայից մոտ 15 կմ հեռավորության վրա գտնվող Ալավերդի գոնե հասնել։ Ջանքերս սակայն ապարդյուն անցան։
Պարզվեց՝ Երևանում բնակվող գրեթե բոլոր ալավերդցիները Սուրբ Հարության տոնն այս տարի որոշել են հայրենի քաղաքում տոնել, ու երթուղային տաքսիներում «սեփական» տեղն ապրիլի 5-ից ավելի վաղ են «բրոնյա» արել։ Եվ, փաստորեն, ցանկացած մեկ այլ անձ՝ հյուր կամ զբոսաշրջիկ, Ալավերդի գնալ չի կարող, քանի որ երթուղային տաքսիներում տեղերը վաղուց զբաղված են։
Բայց եթե, այնուամենայնիվ, հասարակ մահկանացուներիս բախտը ժպտում է, ու տոնական այս օրերին զոռով-շառով կարողանում ենք տոմս գնել ու մեր բաժին տեղը գտնել երթուղայիններում, ապա որևէ դեպքում չենք կարող (պարզապես իրավունք չունենք) հավակնել մեքենայի առջևի նստատեղերում նստել։ Չգրված օրենքով՝ դրանք միշտ զբաղված են, անգամ այն պարագայում, երբ այդ օրը դու երթուղայինի միակ ուղևորն ես։
Որպես կանոն՝ երթուղայինի առջևի նստատեղերում նստելու բարոյական իրավունք միայն երիտասարդ աղջիկներն ունեն, որոնց հետ քաղցր-մեղցր զրույց անելով՝ վարորդնեը կտրում- անցնում են մոտ 160 կմ ճանապարհը։
Կարծում եմ՝ պատկան մարմինները պետք է մտածեն այս հարցի շուրջն ու գոնե տոնական օրերի համար կարողանան բոլորի համար հասանելի երթուղի ներդնել, այլապես ստացվում է՝ մայրաքաղաքից դեպի Ալավերդի գնալու իրավունք միայն ընտրյալներն ունեն։
Սևակ Վարդումյան
