Եթե հաշվենք, թե վերջին 3-3,5 տարիներին քանի՞ մարդ է Հայաստանում ճնշումների, հալածանքի, հետապնդումների ենթարկվել, կալանվել ու պատժվել, պատկառելի թիվ կստանանք։ Քանի՞ լրատվամիջոց ու համացանցային հարթակ այսպես կոչված «վերադաս» մարմիններից նկատողություն ու վերջնագիր է ստացել, բացատրագրեր ներկայացրել, տուգանվել ու, նաեւ, գովազդատուներից ստիպողաբար զրկվել, մտահոգիչ պատկեր կստանանք։ Թիվ ու պատկեր՝ բոլորն էլ տարբեր կարծիք, հակադիր տեսակետ, հակաիշխանական դիրքորոշում ունենալու «անթույլատրելի» վարքագիծ դրսեւորելու հետեւանքով։ Կարծում եմ գավառամիտներից ու պնակալեզներից կազմված մի ցանց է գործում, հատուկ ծառայությունների ու Ռադիոհեռուստատեսային հանձնաժողովի անդամների ընդգրկմամբ։ Այդ ցանցը օրուգիշեր հետեւում, կարդում, տեսաձայնագրում, համապատասխան գործեր է կարում բազմաթիվ գործիչների ու լրագրողների դեմ ու դրանք ներկայացնում պատժիչ համապատասխան օրգաններին։ Ո՞ւմ են ենթարկվում նրանք, կարիք չկա անունը տալու։ Բոլորը գիտեն։
Վերոհիշյալ ցանցի հատուկ հսկողության տակ հայտնվել են դեռեւս ոչ բոլորը, ո՛չ բոլոր ընդդիմադիրները, շուտով այդ երջանիկներին եւս կհասնի հերթը, «սեւ» ցուցակը բոլորին է ընդգրկելու։ Հալածանքներից խուսափում չի՛ լինելու, «պողպատյա չագուչը» կհասնի բոլորին։
Առայժմ գլխավորներն են մեր տեսադաշտում։ Դրանցից մեկն էլ «Հայելի» ակումբն է՝ իր համապատասխան ցանցային հեռուստահարթակով։ Թիրախավորված են արդեն այս հարթակի բոլո՛ր «հաճախորդները», ներառյալ իր տանտիրուհին՝ կամային իր հատկանիշներով հայտնի լրագրողուհի-զրուցավարուհի Անժելա Թովմասյանը։ Մեղադրանքի հերթը այժմ հասել է նաեւ նրան, Գառնիկ Իսագուլյանից, Գեւորգ Պետրոսյանից ու Արմեն Գրիգորյանից հետո, որոնք հաջորդաբար արժանացան կալանքի, մինչ վերջինը դեռեւս «վայելում» է այն, հակառակ առողջական լուրջ խնդիրների։ Հսկայական լսարան ու մեծ ժողովրդականություն վայելող այս հարթակը ուղիղ նշանառության տակ է դեռ 44-օրա պատերազմից էլ առաջ, երբ նրա հյուրերից մեկը, աշխույժ ու կորովի երիտասարդ մի լրագրող հանկարծ անհետացավ տեսադաշտից եւ առայսօր մնում է պապանձված՝ ստացած հոգեկա՞ն, թե՞ ֆիզիկական կտտանքների հետեւանքով։
Հիմա հերթը Ա. Թովմասյանինն է. գրաքննիչ ցանցը նպատակ է դրել փոշիացնել այդ հարթակը, պատժել նրան ընդերկար, քանի որ այն, ինչպես շատ ուրիշ հարթակներ խնդիր են դրել իրենց առջեւ բացահայտելու միապետի դողէրոցքով տվայտող անձի դավաճանությունները։
Արդ, «Հայելի» ակումբը, նրա հյուրերը, նրա ղեկվարը, ինչպես հալածանքի ու հետապնդման ենթակա մյուս բոլոր լրատվամիջոցները, բոլոր լրագրողներն ու խիզախ արտահայտվող մարդիկ կարիք ունեն ոչ միայն լրագրողական մեր հանրույթի եւ առհասարակ ժողովրդավարության, հատկապես մամուլի ազատության խնդիրներով մտահոգ հանրության պաշտպանությանն ու նեցուկին։ Նրանց պաշտպանելով մենք պաշտպանած կլինենք մեր երկիրը, պետությունը, որ դեռեւս 1995 թ.ին Սահմանադրությամբ է հաստատել, որ Հայաստանում գրաքննություն չի՛ լինելու, կարծիքի ու խոսքի ազատությունը ենթակա չէ՛ կաշկանդումների։
Նույնիսկ նրանք, ովքեր համաձայն չեն «Հայելի» ակումբի հյուրընկալի եւ հյուրերի տեսակետներին, կամ լրատվական այլ հարթակների ու միջոցների կարծիքին, բայց եթե անկեղծորեն պաշտպանում են ժողովրդավարությունը, պարտավոր են պաշտպանել ընդդիմախոսների կարծիք ու տեսակետ արտահայտելու իրավունքը ու մերժելով մերժել գրաքննությունը, գրաքննչական բոլո՛ր հետապնդումները։
ՀԱԿՈԲ ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ
