Քաղաքագետ Վլադիմիր Մարտիրոսյանը գրում է. «Արտիստը վերջնականապես խամրել է պերմանենտ վախից, ռեպերտուարը անտանելի հնացել և նա մնացել է հոգեորսության սեկտանտական էքպրեսսիայի հույսին և դրան ավելացրել իլյուստրացիոն մարմնաշարժությունը: Իր ընտրող-հանդիսատեսը անվերադարձ լուռ լքել է նրա թատրոնը և նա հենց իր բեմին կանգնած դժգոհում է իր սեփական ստատիստներին, որ իր նախկին հանդիսատեսը իր «նոր բարձրաշխարհիկ արվեստը» չի հասկանում ու ընդունում:
Չի ընդունելու, որովհետև հանդիսատեսի մեջ չկա գեթ մեկ միջին վիճագրական վարորդ, որն իր վարորդական հմտություննեի ու որակի համեմատականով չհաղթի նրա կառավարչական, ինտելեկտուալ, բարոյական վարչապետության որակներին: Ցավոք ըտեղ էլ է պարտված:
Էս «արտիստի» բոլոր մտքերի մեկնակետը չիմացությունն է և ինտերպրիտացիան: Էս երկրում մեկ հոգի է ենթակա և կրթման և կրտման:
P.S.
Մյուս կողմից նա դժբախտ է իր թատրոնում, որովհետև ուրիշ ոչ մի թատրոն և ոչ մի արտիստ չկա նրան մրցակից»:
