Քաղաքական գործիչ Արման Աբովյանը գրում է․
«Ամբողջ լրահոսը ողողված է Թրամփի հայտարարությամբ, որ Փաշինյանն ու Ալիևն այսօր կստորագրեն խաղաղության պայմանագիր և տնտեսական փոխգործակցության երկկողմ համաձայնագրեր:
Համարձակվում եմ ենթադրել, որ ԱՄՆ նախագահն իրեն հատուկ ձևով մի քիչ ստում է։
Գրեթե հարյուր տոկոսով վստահ եմ, որ կստորագրվի հուշագիր կամ մտադրության մասին շրջանակային փաստաթուղթ։ Ստորագրել «խաղաղության պայմանագիրը»:
Քանի դեռ Ադրբեջանը Հայաստանից չի ստացել Հայաստանի իրավական կազմաքանդման երաշխիքներ, այսինքն ՝ հրաժարումն Հայաստանի ներկայիս Սահմանադրությունից, ոչինչ չի ստորագրի, քանի որ, դատելով արտահոսքից, այսպես կոչված խաղաղության պայմանագրի կետերի մեծ մասը հակասում են Հայաստանի Սահմանադրությանը։
Իսկ բուն խաղաղության պայմանագիրը բնության մեջ գոյություն չունի, այլ կա համաձայնեցված փաստաթուղթ, որը Հայաստանը իջեցնում է թուրք-ադրբեջանական տանդեմի և հավաքական Արևմուտքի շահերը սպասարկող մի տարածաշրջանային կառույցի մակարդակին։
Պետք է նաև չմոռանալ, որ թուրք-ադրբեջանական տանդեմի հիմնական խնդիրները չեն փոխվել, այն է ՝ իրավիճակը հասցնել մի մակարդակի, երբ Հայաստանը ոչ ֆիզիկապես, ոչ իրավաբանորեն, ոչ էլ քաղաքականապես ի վիճակի չի լինի գոյատևել։
Հիշեցնենք, որ նույն Ադրբեջանը չհրաժարվեց Հայաստանի տարածքը հարյուր հազարավոր ադրբեջանցիներով բնակեցնելու իր ծրագրերից, ինչպես նաև հիշենք, որ Հայաստանի տարածքը նույն թուրք-ադրբեջանական տանդեմի կողմից հայտարարված է «Արևմտյան Ադրբեջան»:
Հետևաբար այն ամենը, ինչ տեղի է ունենում այսօր Վաշինգտոնում, կապ չունի խաղաղության հետ։
ԱՄՆ-ն ընդամենը երկու խնդիր ունի.
Ռուսաստանի և Իրանի տարածաշրջանից դուրս մղումը և միջանցքով էներգառեսուրսների, ապրանքների, ռազմական բեռների և զորքերի տեղափոխման համար նոր լոգիստիկ ուղիների ձևավորումը։
Եվ հավատացեք այդ դեպքում ամերիկացիների համար կարևոր չէ, թե ինչպես կկոչվի այն տարածքը, որով կշարժվեն բեռներն ու ռազմական լոգիստիկան, Հայաստան թե «արևմտյան Ադրբեջանը»։
Մի բան անվիճելի է ՝ «Թրամփի միջանցքի» հովանու ներքո Հայաստանը մասնատելու համաձայնությունը Հայաստանի ներկայիս իշխանությունները ներկայացնելու են որպես «պատմական հաղթանակ» և ինտենսիվորեն այս թեզը առաջ են տանելու նախընտրական շրջանում։ Իհարկե թավշյա իշխանությունները իրավացի կլինեն երբ կհայտարարեն որ սա «պատմական հաղթանակ» է, պարզապես նրանք կրկին չեն ասի որ այս ամբողջ գործընթացը պատմական հաղթանակ է թուրքերի և ադրբեջանցիների համար, իսկ Հայաստանը իրենց թեթև ձեռքով շարունակում է գլորվել անդունդը»։
