Մի՞թե սա այն երկիրն է, որ արժանի է նման եղերական վախճանի. վերանալ սեփական մակաբույծ լամուկների թեթևսրտությամբ

… Եվ ահա կան զոհեր ու վիրավորներ… Իհարկե, թշնամին սանձազերծեց, իհարկե երրորդ մեկի շահն էլ համընկավ, միջպետական եկամտաբեր ախորժակն իհարկե նորից բացվեց… Բայց ինչու՞ է միայն զինվորն իր տեղում։ Ինչու՞ «Մաուգլիի» Բալուն, որ նախագահ է դարձել, ինչու՞ է հեռահար, երկրերկիր մի անպետք կոչով հանդես գալիս։ Ինչու՞ է վարչապետը սսկված (գուցե եռակողմ նախարարային հանդիպումից սարսա՞ծ), ինչու՞ է մեր նախարարային փաթեթն այսքան անհեթեթ ու «տվածուրիկ»։ Արշակ-Վաղարշակ անելով, և ոչ էլ պարթևական պատվաստումներ անելով ուշքի գալ չի լինի (Տոնոյանի մասին լռում եմ, քանզի նա հեքիաթի շագանակագույնն է, որ դեռ բացվի պիտի)։ Արտգործնախարար չէ, այլ անգործնախարներն էլ փոխվում են ֆուտբոլային պահեստայինի պես։ Չկա աշխարհում մի լուրջ կառավարություն, որտեղ բարձրագույն օղակներում այսքան ղեկավարներ փոխված լինեն (ԱԱԾ-ն էլ ներառյալ)։ Սա վկայում է սոսկ պետական անլրջության մասին։
Զինվոր է զոհվում- ողբերգություն է. շատ եմ ասել այս մասին, բայց մի այլ, ոչ դե յուրե ողբերգություն է, որ «հալամուլա» խաղացողի պես մատների արանքով են հետևում հնչող անուն-ազգանուն-հայրանուններին։
Հեյ գիտի, Հայաստա՜ն, քեզ ներսից են ուտում, որդը, ցեցը և այլ ուտիճները ներսից են կրծում, դե ամրոցներն էլ սովորաբար ներսից են քանդվում։ Մեր հասարակությունը հիմա հեքիաթի մկան պես մի դայակ է ընտրել իր իսկ կամքով, որ աչքը կպնելուն պես իրեն համփ է անելու. մուկը կատու դայակ է ընտրել։ Իրադարձությունների հերթագայությունը ստիպում է միայն միտումնավոր հալածանք տեսնել՝ հալածանք այս երկրին։ Այս հոդվածի մեջ հառաչում եմ վերջին անգամ. Ինչու՞։ Մի՞թե սա այն երկիրն է, որ արժանի է նման եղերական վախճանի. վերանալ սեփական մակաբույծ լամուկների թեթևսրտությամբ։
Երկիր, դու մեկ է, ճկվիր քո իրական խչմարների վրա. ցեխուկավի մեջ և արդեն դրան ձուլված զինվորն է քո հենարանը։ Ուրիշ ոչ ոք, և ուրիշ ո՛չ ոք…