Հիմա էլ հայ հանրությանը շանտաժում են ուկրաինակա՞ն պատերազմով. Հակոբ Բադալյան

Ուժեղ Հայաստանի ներկայացուցիչ Նարեկ Կարապետյանը ներկայացրել է իրենց ուժի մասին կեղծ տեղեկությունները, որ կառավարող ուժը ներկայացնում է ընդհուպ պաշտոնական խողովակներով:

Այդ շարքում նշվել է նաե այն, թե Սամվել Կարապետյանն իբրեւ խոստաել է Ռուսաստանին՝ 300 հազար զինվոր ուկրաինական ճակատի համար:

Ես այս թեմային անդրադարձա նախօրեին, եւ գրառումս հիշեցնում եմ վերնամասում կից հղումով:

Այստեղ անեմ եւս մի դիտարկում: Փաստորեն, կառավարող ուժը հանրությանը սկսել է ահաբեկման կամ շանտաժի ենթարկել հետեւյալ տրամաբանությամբ, թե Կարապետյանը Հայաստանը կներքաշի ուկրաինական պատերազմ:

Փաստորեն, Ադրբեջանի հետ պատերազմի շանտաժը չի աշխատում, հանրությունը բավարար կուլ չի տալիս այդ խայծը, չի տրվում այդ շանտաժին, եթե կառավարող ուժը որոշել է հիմա էլ շանտաժել ուկրաինական պատերազմով: Համենայն դեպս, դրա մասին է վկայում տարածվող կեղծիքը: Եթե աշխատեր շանտաժը, թե ընդդիմության հաղթանակի դեպքում կլինի պատերազմ Ադրբեջանի հետ, ապա կարիք չէր լինի հորինել կեղծիքը ուկրաինական պատերազմի մասին: ըստ այդմ եզրակացնում ենք, որ Ադրբեջանի հետ պատերազմի շանտաժը չի «վաճառվում» բավարար ծավալով, ինչը նշանակում է, որ հանրության զգալի մասը իրերը գնահատում է միանգամայն սթափ ու հստակ:

Իհարկե կասկած չկա, որ հանրային գնահատականի նույն սթափությունը լինելու է նաեւ ուկրաինական պատերազմով շանտաժելու հարցում:

Իսկ հանրությունը, որը ընտրություն կատարում է առանց շանտաժի տրվելու, արդեն իսկ նվազագույնը մեկ քայլ է կատարում դեպի ուժեղ ու դիմակայուն վիճակ: Քայլերը պետք է շարունակել: Կրկնեմ, որովհետեւ դա է պահանջում Հայաստանի պետական շահը: Ինքնին ներկայիս կառավարող ուժի քարոզչական բովանդակությունը եւ դրանում շանտաժի առանցքային տեղ ունենալը վկայում է, որ գործ ունենք բոլոր իմաստներով սպառված կառավարող ուժի հետ: Եվ պետական քաղաքականության ղեկին սպառված ուժի մնալը շարունակելու է այլեւս սպառել պետությունը բոլոր իմաստներով, ինչն ըստ էության մենք տեսնում ենք: Սա պետք է փոխել, առանց էմոցիաների: Եվ հենց առանց էմոցիաների հաշվարկելով իրադրությունը, պարզ տեսնում ենք, որ Սամվել Կարապետյան գործոնը այդ փոփոխությունն իրականացնելու ամենամեծ հնարավորությունն է հանրության համար:

Կախարդական փայտիկը չէ, փրկիչը չէ, այլ պարզապես՝ փոփոխություն անելու հնարավորությունը: Փոփոխություն, որի հետ իհարկե հանրությունը չպետք է դադարի աշխատել նաեւ այն իրականություն դարձնելուց հետո:

Հոկոբ Բադալյան, քաղաքական վերլուծաբան