Իրավական ի՞նչ կարգավիճակի հիման վրա է ԿԽՄԿ-ն այցելել Ռուբենին և մյուս հայ բանտարկյալներին. Վերոնիկա Զոնաբենդի նամակը՝ ԿԽՄԿ նախագահին

Ռուբեն Վարդանյանի կնոջ` Վերոնիկա Զոնաբենդի նամակը ԿԽՄԿ նախագահ Միրյանա Սպոլյարիչ Էգերին՝ Ադրբեջանում հայ գերիների իրավական կարգավիճակի մասին.

Բաքվում պահվող հայ գերիների հարազատներն ավելի քան երկու տարի զրկված են նրանց տեսնելու հնարավորությունից: Ընտանիքները խորապես մտահոգված են նրանց առողջական վիճակով: Հայ գերիներին անկախ հասանելիություն վերջին անգամ ունեցել են Կարմիր խաչի միջազգային կոմիտեի ներկայացուցիչները: ԿԽՄԿ-ն միակ կազմակերպությունն էր, որն այցելում էր նրանց պահման վայրերում, սակայն 2025 թվականի սեպտեմբերի 3-ին դադարեցրել է գործունեությունն Ադրբեջանում՝ այդ երկրի կառավարության պահանջով:

Այս պայմաններում բանտարկյալների իրավական կարգավիճակի հարցը՝ այն իմաստով, որով այն դիտարկում է միջազգային հումանիտար իրավունքը, հատուկ նշանակություն է ստանում: Հենց այս հարցի հետ կապված պարզաբանում ստանալու խնդրանքով էլ Վերոնիկա Զոնաբենդը դիմել է Կարմիր խաչի միջազգային կոմիտեի նախագահ Միրյանա Սպոլյարիչ Էգերին։

Մենք հրապարակում ենք նամակը և կրկնում խնդրանքը՝ պարզաբանում տրամադրելու հայ բանտարկյալների իրավական կարգավիճակի վերաբերյալ այն ժամանակահատվածի համար, երբ ԿԽՄԿ ներկայացուցիչներն այցելում էին նրանց, և դիտարկելու այս հարցին պատասխանելու հնարավորությունը:

«Հարգելի՛ նախագահ,

Ձեզ եմ գրում իմ ամուսնու՝ Հայաստանի քաղաքացի, բարերար և Լեռնային Ղարաբաղի նախկին պետնախարար Ռուբեն Վարդանյանի անունից, ում Ադրբեջանի իշխանություններն ապօրինի կալանավորել են 2023-ի սեպտեմբերի 27-ին՝ Լեռնային Ղարաբաղից Հայաստան անցնելու ժամանակ։

Ցանկանում եմ իմ անկեղծ գնահատանքը հայտնել Կարմիր Խաչի միջազգային կոմիտեի գործունեության առնչությամբ։ ԿԽՄԿ-ի դերը և մանդատն իսկապես բացառիկ ու աննախադեպ են։ Դաժանությունների, պատերազմների և անարդարության ժամանակներում ԿԽՄԿ-ն մնում է արժանապատվության, կարեկցանքի և մարդկայնության հազվագյուտ խորհրդանիշ՝ իրականացնելով խոցելի մարդկանց պաշտպանելու ազնիվ առաքելություն։ ԿԽՄԿ-ն միջազգային այն փոքրաթիվ կազմակերպություններից է, որի անդամները չեն կորցրել իրենց առաքելության զգացումն ու շարունակում են սրտացավությամբ և հոգատարությամբ վերաբերվել իրենց աշխատանքին։ Մենք անկեղծորեն գնահատում ենք Կարմիր Խաչի ներկայացուցիչների այցերը Ռուբենին՝ ադրբեջանական կալանավայրում։ Մեր և, վստահ եմ, կալանավորված մյուս հայերի ընտանիքների համար ձեր այցելությունները շատ ավելի մեծ նշանակություն ունեն, քան պարզապես պաշտոնական ընթացակարգ լինելը։

Գրում եմ Ձեզ՝ ԿԽՄԿ-ի մարդասիրական մանդատի, գաղտնիության, անաչառության և չեզոքության՝ վաղուց ի վեր հաստատված սկզբունքների լիակատար գիտակցումով։ Միևնույն ժամանակ, ապօրինի կալանավորվածների ընտանիքների համար չափազանց կարևոր է իմանալ, թե Ադրբեջանում ԿԽՄԿ ներկայացուցիչների այցելությունների պահին իրավական ինչ կարգավիճակ են ունեցել իրենց հարազատները։

Պարզաբանման անհրաժեշտությունն առավել հրատապ է դառնում Ադրբեջանում ակնհայտորեն թերի դատական վարույթների լույսի ներքո՝ հաշվի առնելով հիմնարար երաշխիքներից զուրկ դատավարությունները և փաստական ու իրավական հիմքերից զուրկ մեղադրանքները։ Ապօրինի կալանքի և անհիմն դատավարությունների պատճառով նրանց ընտանիքներին հասցված տառապանքն ավելի է խորանում, երբ ադրբեջանական իշխանություններն այդ մարդկանց հրապարակային ձևով ու պարբերաբար անվանում են «ահաբեկիչներ»՝ խեղաթյուրելով կալանավորվածների կարգավիճակը և տարածելով ապակողմնորոշող տեղեկություններ։

Նկատի ունենալով վերոգրյալը՝ ամենայն հարգանքով, խնդրում եմ պարզաբանել այն կոնկրետ իրավական կարգավիճակը, որի հիման վրա ԿԽՄԿ պատվիրակները այցելել են Ռուբենին և մյուս հայ բանտարկյալներին։ Մասնավորապես, մենք փորձում ենք հասկանալ՝ արդյո՞ք ԿԽՄԿ-ն նրանց դիտարկել է իբրև ազատությունից զրկված անձանց, որոնց ազատությունից զրկելը կապված է եղել զինված հակամարտության հետ, ըստ այդմ՝ նրանք դիտարկվել են որպես ռազմագերինե՞ր, անվտանգության նկատառումներով կալանավորվածնե՞ր, ինտերնացվածնե՞ր, թե՞ ունեցել են որևէ այլ կարգավիճակ միջազգային մարդասիրական իրավունքի շրջանակում։

Այս հարցի պարզաբանումը չափազանց կարևոր է։ Ընտանիքներին դա կտա խիստ անհրաժեշտ վստահեցում և պատկերացում այն մասին, թե ինչպես են կալանավորվածները դիտարկվում միջազգային մարդասիրական իրավունքի և ԿԽՄԿ մարդասիրական այցելությունների չափորոշիչների շրջանակում։

Թո՛ւյլ տվեք եզրափակել՝ արտահայտելով անկեղծ երախտագիտությունս այն սրտացավության և արժանապատվության համար, որն իր աշխատանքով ապահովում է Կարմիր Խաչը։ Սրանք անփոխարինելի հատկանիշներ են, որոնց պակասը զգացվում է ամբողջ աշխարհում։

Վերջում ցանկանում եմ դիմել ձեզ ոչ միայն պարզապես պաշտոնական նամակի ձևով, այլև խորապես անձնական բնույթի կոչով՝ որպես մի կազմակերպության, որի առաքելությունը միշտ եղել է մարդու կյանքը, արժանապատվությունն ու արդարությունը ձևականություններից ու քաղաքական նկատառումներից վեր դասելը։ Մեզ նման ընտանիքների համար, որոնք ապրում են հարազատի երկարատև ու ապօրինի կալանքի ցավը, ԿԽՄԿ-ի մարդասիրության նկատմամբ հավատը հույսի աղբյուր է։ Ես անկեղծորեն հավատում եմ, որ այդ ոգին կուղղորդի ձեզ՝ ուշադրություն դարձնել Ռուբեն Վարդանյանի և կալանավորված մյուս հայերի հետ կատարվողին։

Հարգանքով`

Վերոնիկա Զոնաբենդ»

[EN] A Letter from Veronika Zonabend, Wife of Ruben Vardanyan, to ICRC President Mirjana Spoljaric Egger on the Legal Status of Armenian Prisoners in Azerbaijan

Dear President Spoljaric,

I am writing to you on behalf of my husband, Ruben Vardanyan, an Armenian citizen, philanthropist, and former State Minister of Nagorno-Karabakh, who was illegally detained by the Azerbaijani authorities on 27 September 2023 while attempting to leave Nagorno-Karabakh for Armenia.

I would like to express my sincere appreciation for the work of the International Committee of the Red Cross. ICRC’s role and mandate are truly unique and unparalleled. In times of cruelty, war, and injustice, the ICRC remains a rare symbol of dignity, compassion, and humanity with the noble mission of protecting the vulnerable. The ICRC is one of the few international organizations in which team members have not lost their sense of mission and continue to approach their work with humanity and care. We deeply appreciate the ICRC delegates’ visits to Ruben at his place of detention in Azerbaijan. For our family, and I am sure for the families of other detained Armenians, your visits mean far more than a formal procedure.

I write with full understanding of the ICRC’s humanitarian mandate, as well as its long-established principles of confidentiality, impartiality, and neutrality. At the same time, for the families of individuals who remain unlawfully detained, it is of profound importance to receive an impartial and professionally grounded understanding of the detainees’ legal status in Azerbaijan at the time of the ICRC delegates’ visits.

This need for clarity is rendered all the more urgent in light of the manifestly deficient judicial proceedings in Azerbaijan, including trials that lack fundamental guarantees and charges that appear devoid of factual and legal basis. The suffering inflicted on the families of the detainees as a result of their unlawful detention and the conduct of proceedings that lack fundamental fairness is further aggravated by the dissemination of misleading information and the deliberate misrepresentation of the detainees’ status by the Azerbaijani authorities, who publicly and repeatedly label them as “terrorists.”

In this context, I respectfully ask for clarification of the specific legal status under which Ruben and other Armenian detainees were visited by ICRC delegates. In particular, we seek to understand whether they were considered by the ICRC as persons deprived of liberty in relation to an armed conflict, and as such whether they were prisoners of war, security detainees, internees, or have another status under applicable rules of international humanitarian law.

Such clarification would be of exceptional value. It would provide much-needed reassurance to families and contribute meaningfully to an objective understanding of how the detainees are regarded under international humanitarian law and the ICRC’s humanitarian visiting standards.

Allow me to conclude by expressing sincere gratitude for the humanity and dignity the ICRC brings to its work, qualities that remain indispensable in a world where they are too often in short supply.

Finally, I address you not only in your official capacity, but also with a deeply personal appeal to the organization whose mission has always been to place the protection of human life, dignity, and justice above formalities and political considerations. For families like ours, who are living through the anguish of prolonged and unlawful detention of our loved ones, this belief in the ICRC’s humanitarian conscience is a source of hope. I sincerely trust that this same spirit will guide your attention to the situation of Ruben and other Armenian detainees.

Yours sincerely,

Veronika Zonabend

Wife of Ruben Vardanyan