ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի գլխավոր տնօրեն Օդրի Ազուլեյը մի քանի օր առաջ երկօրյա այցով եղել է Ուկրաինայում։ Նա այցելել է ուկրաինական մշակութային, այդ թվում՝ պատերազմի հետևանքով ավերված և վնասներ կրած վայրեր։
Ադրբեջանը մինչև հոգու խորքը վրդովված ու վիրավորված է, թե ինչու ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի գլխավոր տնօրենն այցելել է Ուկրաինա, իսկ Ղարաբաղ այդ կառույցի որևէ ներկայացուցիչ չի այցելել։
Ադրբեջանական Report-ը գրում է. «Հայաստանը 30 տարի օկուպացրել էր ադրբեջանական տարածքները։ 30 տարվա օկուպացիայի ընթացքում բոլոր մշակութային, պատմական և կրոնական հուշարձանների գրեթե լիակատար ոչնչացման փաստերի արձանագրումը կարող է հաստատել օտարերկրյա դիվանագիտական ներկայացուցչության ցանկացած անդամ կամ արևմտյան լրագրող, ով եղել է այստեղ»։
Ադրբեջանն իրեն պաշտպան է նշանակել պակիստանցի միջազգային հարաբերությունների վերլուծաբան Խալիդ Թայմուր Աքրամին, որի կարծիքով «ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի նման վերաբերմունքը երկակի ստանդարտների ուղղակի վկայությունն է»։
Ադրբեջանական Report-ի հարցմանն ի պատասխան՝ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ն նշել է, որ իրենք հույս ունեն շուտով նմանատիպ առաքելություն ուղարկել տարածաշրջան։
«Հուսով ենք, որ դա հնարավոր կլինի մոտ ապագայում, բայց այս պահին դրա համար անհրաժեշտ պայմաններ չկան »-, ասված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի պատասխանում։
Ադրբեջանական Report-ին հիշեցնենք, որ մինչև հիմա Ադրբեջանը միջազգային կառույցներից որևէ դատապարտում չի ստացել հայկական պատմամշակութային հուշարձանները, գերեզմանները ոչնչացնելու համար։
2005-6 թվականներին իրանական կողմից տեսանկարահանել էին, թե ինչպես է ադրբեջանական բանակն ավերում, գետնին հավասարեցնում Ջուղայի միջնադարյան մի քանի հազար խաչքարերը։
1998, 2002, 2005 թվականներին Հայաստանը դիմել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ին՝ ահազանգելով, որ Ադրբեջանը վերջնակապաես ոչնչացնում է Նախիջևանի հայկական մշակույթն ու քաղաքակրթությունը։ Եվրոպացի ճանապարհորդներն անձամբ են լուսանկարել հողին հավասերցված հայկական եկեղեցիները։ Նախիջևանում վերաբնակեցվածներն անձամբ են պատմել, որ միջնադարյան հայկական եկեղեցիները սկզբում ծառայել են որպես գոմ, խորդանոց, իսկ հետո վերջնականապես ոչինչացվել են, որպեսզի հայկական հետքն ընդմիշտ վերացվի։
Ադրբեջանական Report-ին հիշեցնենք նաև, որ հենց 44-օրյա պատերազմի ժամանակ էին ադրբեջանցի զինվորներն ու օտարազգի վարձկանները ցինիկ հռհռոցով ոչնչացնում օկուպացվող Արցախի խաչքարերը, հայկական գերեզմանները, այդ բարբարոսությունները տեսանկարահանում և տարածում։
ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ն այդ վանդալիզմը չէ՞ր տեսնում։
Տեսնում էր ու չտեսնելու տալիս։
Շուշիի Կանաչ ժամը, որ պատերազմի ռումբերից փրկվել էր, ադրբեջանցիներն ավերակ դարձրին. իբր վերածում են ուղղափառ եկեղեցու։
ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ից դժգոհելիս Ադրբեջանն ինչո՞ւ հարց չի տալիս՝ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ն ինչո՞ւ այդպես էլ ոչ մի անգամ չայցելեց 44-օրյա պատերազմի հետևանքով Արցախի 75 տոկոս օկուպացված տարածք և չարձանագրեց ադրբեջանական վանդալիզմի դրսևորումները հայկական պատմամշակութային հուշարձանների նկատմամբ։
Կրոնական, մշակութային ու առավել ևս՝ պատմական հուշարձաններից է խոսում մի երկիր, որն արհեստածին է, մեկ դար առաջ ստեղծվել է քաղաքական նկատառումներից ելնելով՝ որպես պատիժ մեր տարածաշրջանի ու հատկապես Հայաստանի համար և որի վրա ապրողները գենետիկ պատկանելությամբ ընդհանրապես էթնոս չունեն, էլ ու մնաց՝ էթնիկ մշակույթ ունենան։
