Էդուարդ Իսաբեկյան, գեղանկարիչ (1914-2007)
Նրա օրագրից…
«18.06.1993 Առանց հողի… ծննդավայր, հայրենիք չի լինում: Իսկ հայերը կարծում են՝ կարելի է Ավստրալիայում էլ «հայ» մնալ: Կարող են և մնալ, բայց Հայաստանը չի մնա հզոր ու մեծ, կմնա միշտ փոքր ու արհամարհված:
«Միասնությունը» չի ստացվում, չկա համազգային սեր, ազգ չենք, «խալխ» ենք… Չկարողացանք դաստիարակել սերունդներ, իսկ առանց ազգային դաստիարակության, ազգ չի լինի:
Իմ միակ հույսը հողին կպած հայն էր, որին «կպցնող» պետություն չունենք:
Չարչու հոգեբանությամբ ազգ չես ստեղծի»:
