17-18-րդ դարերում Հայաստանի արվեստը հիմնականում կապված է եղել Հովնաթանյանների տոհմի գեղարվեստական ստեղծագործության հետ: Նրանց գործունեության մեջ վառ կերպով դրսևորվել են այն հատկանիշները, որոնք բնորոշ են այդ ժամանակի ազգային գեղանկարչությանը:
Հովնաթանյանների տոհմի նախահայրն էր Նաղաշ Հովնաթանը (1661-1721) բազմակողմանի զարգացած մարդ. որդիներն էին Հակոբը (ավագ), Հարությունը և թոռը` Հովնաթան Հովնաթանյանը: Նրանց գործունեությունը տևեց է մի ամբողջ հարյուրամյակ, իսկ հետագայում երկու սերունդների` Մկրտումի և իր որդիների` Հակոբի ու Աղաթոնի գործունեությունը հասնում է մինչև 19-րդ դարի 80-ական թվականները:
Խիստ նշանակալից է Հակոբ Հովնաթանյան կրտսերի (1806-1881թթ.), դերը հայ գեղանկարչության զարգացման գործում, մասնավորապես դիմանկարչության ժանրում: Հակոբ Հովնաթանյանը մուտք գործեց հայ կերպարվեստ որպես դիմանկարի ժանրի մեծ վարպետ և աշխարհիկ թեմայի հիմնադիրներից մեկը,
Նա աշխատել է Թիֆլիսում 1830-1880 թվականներին: Նրա դիմանկարների շարքը իր ժամանակի ոգու և մթնոլորտի լավագույն վկայությունն է: Դրանք ընդգծում են պատկերվածների անհատականությունը, նրանց սոցիալական դիրքը. դրանցում արտահայտվել է նկարչի եզակի գեղանկարչական ձիրքը, դրանք աչքի են ընկնում դետալների մանրակրկիտ ու նրբաճաշակ մշակումով: Այդ ամենն ապահովել է հայկական գեղանկարի պատմության մեջ Հովնաթանյանի տեղը որպես դիմանկարի ժանրի հիմնադրի:
