Բախտից չխոսենք, դժբախտավայր են,
Անկախ, ինքնիշխան դժնախտավայր են,
Ազատավայր են ու գաղթավայր են
Մեր ոստաններն ու արվարձանները:
Ակոսում չոքած լուռ լծկաններ են,
Թաղեթաղ ընկած մուրացկաններ են,
Աղետյալներ են ու վարձկաններ են,
Ուրվականներ են բյուր հազարները:
Եկան… Տիրացան ու ավերեցին,
Իրենց մեղքերը մեզ չներեցին,
Մեծահոգաբար մեզ նվիրեցին
Զեխ, գրավարար այս բազարները:
Եվ ի՞նչ մնաց մեզ… մրսած մեղկություն,
Շապիկը հանած օձի մերկություն…
Թող կեցցեն այս նոր նորին մեծություն
Վերին պարոնայք Քաջնազարները:
1993
