Մշակույթ

Միքայել Մազմանյանը Չարենցի մասին իր հուշերում գրում է. «Կոմիտասի թաղումն էր։ Դագաղը դրված էր կուլտուրայի տան դահլիճում։ Չարենցը մի պահ քարացած կանգնեց, ապա կռացավ, համբուրեց ապակին և լուռ քայլեց դեպի...

Հայկ, Հայկ, անաստվածի տղա, սարի նման տղամարդ էիր, մինչև հիմա գրիպով անգամ հիվանդացած չկայիր, էդանտեր ցավը որտեղի՞ց կպավ քեզ, էդ ո՞նց կպավ… Ախր, աստծու տիրոջ տունը շինվի, ինքն էլ չգիտի ինչեր...

            1909  թվականին լույս տեսավ Դանիել Վարուժանի «Ցեղին սիրտը» ժողովածուն և միանգամից ազդարարեց հայ մեծ բանաստեղծի ծնունդը, բանաստեղծի, որ վրեժի  ու պայքարի էր կոչում մի ողջ ժողովրդի:            1910 թվականին Արտաշես...

             Դանիել վարուժանի` հայ մեծ վիպասան Րաֆֆուն նվիրված  հոդվածը տպագրվել է 1913 թվականին «Ամսօրյա տեղեկատու Մուրատ-Ռափայելյան նախկին աշակերտաց միության» հանդեսում, և հենց առաջին հրատարակությունից էլ նույնությմաբ  տպագրվել և զետեղվել է ...

1820 թվականի ապրիլի 26- ին ծնվել է տպագրիչ, բառարանագիր, հրապարակախոս Ճանիկ Արամյանը։Ճանիկ Արամյանը հայ տպագրության պատմության մեջ նշանակալի անուն է, հեղինակել և մշակել է նոր տառատեսակ՝ շարվածքը ավելի գեզեցիկ, համաչափ...

« Ես իմ տառապած ժողովրդի մի բեկորն եմ» ,- ասում էր Գառզուն և ստեղծում « Անիի ավերակներ», «Հայաստան» և հարյուրավոր այլ կտավներ։ Գառնիկ Զուլումյան անունով ապագա հայ նկարիչը Ֆրանսիա հասավ...

Ակիմ Ավանեսով ( Հովակիմ Հովակիմյան),հայ գեղանկարիչ,որ մեր ազգային ճակատագիրը վրձնեց կարմիր գույնով դեռևս 1914 թվականին՝ սեփական ժողովրդի, մի ողջ ազգի տառապանքը, գլխին եկած զուլումը աշխարհին ցույց տալու, մարդկային գութը շարժելու...

                   Օրօրոցիդ առջեւ` լուսնկին պէս եւ                                                                    գեղանի~ եւ արթո~ւն…                                                                                           «Մայրը իր զավակին» «Թթենին» Ու ինչպիսի՜ անողոք մխիթարութեան մը համար էր որ,Ձեռքերնուս մէջ ձեզմէ հասած քանի մը ծրար ցնցոտիներ,Երկու ընկեր...

ՏԻԳՐԱՆ ԵԿԱՎՅԱՆ, Փարիզ Փարիզի ավելի քան մեկ դարյա հայկական առաքելական եկեղեցին իր գրկում հավատացյալների բազում հայտնի ու անհայտ սերունդների է տեսել: Այն Ֆրանսիայում հայ համայնքի ամենախորհրդանշական հուշարձաններից էՙ հուշի եւ...

Հիշում եմ՝ փոքր էի, հայրս անսալով իմ մանկական գիտակցությանը (թեև 6-7 տարեկան էի), ինձ մեկնաբանում էր հայոց եղերական անցքերը, գաղթը՝ իր հարատև մուխուծուխով, որ ժառանգել եմ ես էլ, իմ ցեղի...