Հետևում եմ լրահոսին և ապշում՝ տխրելով ապշում, ապշելով նյարդայնանում, ու ջղայինությունից կորցնում ափերս։ Բարկանում եմ, որպես հայ, Հայաստանում ապրող հայ, որի համար կյանքն արժեք չունի այս քարե մատնոցից դուրս։ Աստված իմ, էս ովքե՞ր եկան իշխանության, էս ովքե՞ր հեծյալները հայկական ազնիվ աշխետի. Լա-մուկ-ներ։ Մարդիկ, որոնք չբւնեն անցյալ, ծագում, հայրենիք, և նույնիսկ գաղափար, թե ինչի՞ համար են կրում կոստյում արխալուխի փոխարեն։ Թե քարտեզին մերօրյա եռաչափ ֆորմատով հայացք գցենք՝ կտեսնենք դահճի դանակը սահմանային գյուղերի բկին հակած մի դրվագ, իսկ կենցաղային աչքով թե նայենք, իսկույն կազդվենք, կդառնանք քնահարամ. Իրավացիորեն տագնապող գյուղացիներ, սահմանին կիսաձեռնամարտի բռնվող զինվորականներ և ճզմվող հայրենիք։ Այս ամենին Երևանում ճեմող մի պաշտոնյա, ասում է, թե բա մերոնք էլ իրենց են «հարվածում»։ Դու ի՞նչ գիտես թուրքի սպառնանքի տակ նվաղող գիշերվա ծանրությունը, այ տոհմական շուն, որ մեն-միայն գորգերով սենյակներ ես տեսել։ Մարդիկ առանց պետության հովանավորության (մենք պետություն ենք, չէ՞) բանակցում են սահմանին, գյուղացիներից կով ու ձի ու էլ ինչ ասես թալանում են, սպառնում, կրակում, դու ինչի՞ց ես տեղյակ։ Ախր կարելի է համեստորեն լռել գոնե, ոչ թե հոխորտալ։ Մի՞թե բակային կռիվ-կռիվ է, որ մինուս-պլյուս եք անում։
Էս ի՞նչ անեծք էր, որ ձեր կերպարանքով հայտնվեց սելավից հետո։ Ձեր գնալն էլ մի երկար ժամանակ չի օգնի վերականգնվել, ինչպես պղծած վանքին է դադար պետք։ Իսկ այն խեղաթյուրող «շունբազը», որ ձեր տերն է (ինչպես դուք եք անվանում լրագրողներին), և որ խմորում է մի նոր հունցք, որից, իհարկե մեր նախագահը պիտի բուրգերներ սարքի, կուլ չի գնա, այս անգամ կուլ չի գնա։
Հայկ ՍԻՐՈՒՆՅԱՆ
