Տոմսակ
Խուլ պայքարը կամ հակամարտությունը, որն այս օրերին աննախադեպ բորբոքվել է Երկրորդ ու Երրորդ նախագահների աջակիցների միջեւ, որքան տգեղ եւ անիմաստ, այնքան անհանդուրժելի է դարձել։ «Հայաստան» դաշինքն ու Հանրապետական կուսակցությունը իրար վրա կրակում են իրենց հովանավորության տակ գտնվող լրատվամիջոցներից, համացանցի՝ ֆեյսբուքյան եւ այլ հարթակներից, Ազգային ժողովի ամբիոնից, գրասենյակների դռների արանքից եւ նույնիսկ՝ կալանավայր դարձած բնակարանի ճաղերի ետեւից։
Փոխադարձ ամբաստանություններից, մեղադրանքներից ու հիշոցներից դժժում է քաղաքական մթնոլորտը, որն այս օրերին զբաղված պետք է լիներ գերեվարված մեր ղեկավարների, հենց երկու՝ 2-րդ եւ 3-րդ Նախագահների ընկերներին Բաքվի բանտերից ազատելու գործով։
Իսկ ինչ վերաբերում է 1-ին Նախագահին, նա, վստահաբար, իր համախոհների հետ զվարճանում է իր երկու մրցակիցների միջեւ ընթացող գզվռտոցով, մինչ ոչ բարով-խերով վարչապետը մեկ-մեկ հաշվում է ապագա ընտրություններից առաջ, յուրաքանչյուր կրակոցից հետո իր մրցակիցների կորցրած ձայները։
Ընդունեք, որ դեռեւս ներքաղաքական կյանքով հետաքրքրվող հասարակության համար սա զզվելի է, հուսահատեցնող։
Մի՞թե դժվար է 2-րդ 3-րդ Նախագահների համար, որպես քաղաքական հարուստ կենսափորձ ունեցող մարդիկ, նստել դեմ դիմաց եւ վերջ դնել փոխադարձ ցեխարձակումներին։ Ամեն բան վերհիշելու, վերատեսության ենթարկելու եւ քննարկելու ժամանակները կգան դեռ, երբ ազգակործան իշխանությունը հեռացած կլինի ասպարեզից ու կրքերը հանդարտած։
Այլապես՝ միշտ եւ ճիշտ հիշելու ժամանակն է ժողովրդային հայտնի խոսքը. «Ուղտի պարը բռնում է կամրջի վրա»։ Այս պարագայում՝ խարխուլ կամրջի վրա։
ՀԱԿՈԲ ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ
