44-օրյա պատերազմի մեկնարկի հինգերորդ տարելիցին Նիկոլ Փաշինյանը ՄԱԿ-ի ամբիոնից գովերգում էր թուրքական հետախուզության ստեղծած անվտանգության ճարտարապետությունը (հիշեցնենք, որ այս շաբաթ ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի հատուկ ներկայացուցիչ Սթիվ Ուիթքոֆը հայտարարել է, որ Թուրքիայում ԱՄՆ դեսպանին տարածաշրջանային անվտանգության, այդ թվում՝ հայ-ադրբեջանական գործընթացի հարցերով խորհրդակցում են թուրքական MiT հետախուզության նախկին և ներկա ղեկավարներ Հաքան Ֆիդանը և Իբրահիմ Քալընը)՝ պնդելով, որ Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև արդեն խաղաղություն է հաստատվել։
Սակայն Փաշինյանն անմիջապես մեզ վերադարձրեց 2020-ի նոյեմբերի 9-ին հաջորդած ցիկլը, երբ նա սուբյեկտիվ մեկնաբանություններ էր տալիս թղթի վրա ամրագրված օբյեկտիվ դրույթներին, ինչի արդյունքը Արցախի շրջափակումն ու ԼՂՀ-ում էթնիկ զտումը եղավ։
Վաշինգտոնում միջանցքը հանձնած Նիկոլ Փաշինյանը (Թրամփի, Ալիևի և Փաշինյանի ստորագրած հռչակագրում դա թաքնված է «Ադրբեջանի Հանրապետության հիմնական տարածքի և Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության միջև Հայաստանի Հանրապետության տարածքով անխոչընդոտ հաղորդակցություն» ձևակերպման տակ) բողոքում է, որ Ալիևը «Զանգեզուրի միջանցք» տերմինն է օգտագործում։
Իյա՜, իրոք։ Գուցե թուրքական հետախուզությունը հենց միջանցքն է ձևակերպել TRIPP ձևակերպման ներքո, իսկ Ալիևը, որը նախկինում էլ բերանբաց էր, պարզապես բարձրաձայնո՞ւմ է դա։
Կործանումը մոտենում է հաստատուն քայլերով… Փաշինյանը այն մոտեցնում է, ինչպես կարողանում է։
Հ.Գ.
2020 թվականի սեպտեմբերի 27-ի առավոտը սկսվեց մորս զանգով։ Նա պատմեց, որ սկսել են ռմբակոծել… Շատ դժվար էր կապ հաստատել հարազատների՝ տատիկի, քեռուս հետ…
Քաղաքագետ Բենիամին Մաթևոսյան
