Արդեն քանի օր է՝ ԿԳՄՍ նախարարության ու Ազգային ժողովի դիմաց ցույց են են անում մանկավարժները: Ուսուցիչները դպրոցից կտրվել ու փողոց են դուրս եկել ընդդեմ նախարարության սահմանած նոր նորմերի ու չափորոշիչների: Դրանք, իրենց բնորոշմամբ, նույնիսկ մի քանի տասնամյակ մանկավարժությամբ զբաղվող մանկավարժներին հասկանալի չեն, էլ ուր մնաց՝ աշակերտներին կամ նրանց ծնողներին հասանելի լինի: «Ազգ»-ի զրուցակիցը «Ռուսաց լեզու» առարկայի ուսուցիչ է: 30 տարվա մանկավարժ է եւ մի պարզ ճշմարտություն գիտի՝ ինչ էլ անում են, կրթության որակը դրանից չի լավանում:
«Ով քնում-արթնանում է, իր ձախողումն ուսուցչի վրա է գցում: Ամեն դասի ժամանակ պետք է գրենք՝ «նպատակ», «վերջանրդյունք»: Կներեք, դա ո՞ւմ համար ենք գրում, ո՞ւմ է հետաքրքիր: Թող գան, իմ դասը լսեն, տեսնեն՝ աշակերտներս կարողանո՞ւմ են ռուսերեն խոսել, թե՞՝ ոչ: Եթե չկարողանան, այդ ժամանակ նոր թող պարտադրեն, որ գնամ, վերապատրաստվեմ»,- ասում է մանկավարժը:
Խոսելով նոր ներդրված չափորոշիչներից՝ մեր զրուցակիցն ընդգծում է՝ դա ինչ-որ նոր բան չի, այն միշտ էլ եղել է: «Չափորոշչի մեջ գրված է՝ երեխան որ դասարանում ինչ պետք է կարողանա անել: Ես դասավանդում եմ «Ռուսաց լեզու», ու երբեք չի եղել այնպես, որ դասագիրքը համապատասխանի անհրաժշետ «A1», «B1» ու մյուս մակարդակներին: Մեր դասագրքերը միանգամից «B2» մակարդակի են համապատասխան: Կարճ ասած՝ մենք «Ռուսաց լեզվի» նորմալ գիրք չունենք, ու այդ ֆոնին մեզ ասում են՝ նոր ծրագրով դասավանդեք, բայց՝ հին գրքերով: Դա անհնար է ախր, որովհետեւ գործող գրքերում այդքան թեմաներ չկան: Ասում են՝ մտեք ինտերնետ, ման եկեք օժանդակ նյութեր, տպեք ու դրանով դաս անցակցրեք: Ես չեմ պատրաստվում դա անել: 50 հազար աշխատավարձ եմ ստանում, ինչո՞ւ պետք է դրա մասին էլ մտածում: Դասագրքեր ու չափորոշիչներ գրելու վրա թիմ է աշխատել, ինչո՞ւ դրա մասին չեն մտածել, ինչո՞ւ են ամեն բան թողել ուսուցչի վրա: 50 հազարի համար այդքան բա՞ն անեմ, լո՞ւրջ: Իսկ ո՞վ է գնահատողը: Ինչ ասես մեր գլխին են կոտրում, հետ էլ՝ մուննաթ գալիս: Մենք դիզվառելիքով վառարանի կողքին ձեռնոցով դաս ենք արել, եթե դա չեն հարգում, վերեւից են մեզ հետ խոսում (աշխատավարձերը բարձրացնելու մասին դեռ չեմ խոսում) ինչի՞ մասին է խոսքը»,-արդարացիորեն արձանագրում է մանկավարժը:
«Ռուսաց լեզու» դասավանդող ուսուցչուհին էլեկտրոնային մատյաններին դեմ չէ, ավելին՝ կողմ է, որ գնահատականներ չլինեն: Ըստ նրա՝ ճիշտ է, որ երեխայի օրագրում թվանշան դնելու փոխարեն նրա բնութագիրը ներկայացվի ծնողին: «Կողմ եմ նրան, որ էլեկտրոնային մատյանում գրենք այն, ինչ պետք է եւ օգուտ է մեզ, աշակերտին ու ծնողին: 30 տարի է՝ դպրոցում եմ աշխատում, որից միայն 15 տարին նույն գրքով ենք անցնում: Հիմա մեզ ասում են՝ օրվա պլան գրեք, բայց ո՞ւմ համար պլան գրեմ, ի՞նձ, ախր ես նույն բանը 15 տարի դասավանդում եմ, ի՞նչ գրեմ: Ինչ վերաբերում է նոր գրքերին, ապա դրանք իսկապես ավելի հասկանալի են, ավելի՝ խոսակցական, օրինակներն առօրյայից են, բայց չկան, չեն տպվել ու այս տարի դպրոց չեն մտնելու»,- ամփոփում է մեր զրուցակիցը:
Սեւակ Վարդումյան
