Չգիտենք՝ որքանով են իրականությանը համապատասխանում երբեմն հնչող այն պնդումները, թե եղել են ու կան դեպքեր, երբ մեր զինուժին հրաման է տրված լինում չկրակել, չպատասխանել ադրբեջանական զինված սադրանքներին նույնիսկ մեր ինքնիշխան տարածքում: Սակայն ոչ սակավ դեպքերում տպավորություն է ստեղծվում, թե համապատասխան առումով չպատասխանելու հրահանգ է տրված նաեւ մեր, ասենք, արտաքին գործերի գերատեսչությանը: Ադրբեջանը հայ Արցախի կլանումը «մարսելուց» հետո հիմա էլ Հայաստանի Հանրապետության դեմ միջազգային ասպարեզում բուռն քարոզչական պատերազմ է սկսել, ինչը նրա վարչակարգի լավ մտադրության մասին չի խոսում:
«Հայաստանի կողմից Հարավային Կովկասում երրորդ կողմերի ներգրավումը, որոնք չեն նպաստում տարածաշրջանում խաղաղությանն ու կայունությանը, ինչպես նաեւ Հայաստանին զինելու որոշ պետությունների փորձերը, վտանգ են ներկայացնում խաղաղ գործընթացի համար»: Հերթական նման հայտարարությունը, ըստ «Եվրասիա դեյլի» ռուսաստանյան լրատվական գործակալության հաղորդման, հարեւան երկրի արտգործնախախար Ջեյհուն Բայրամովն արել է իրանցի գործընկեր Հոսեյն Ամիր Աբդոլլահիանի հետ մարտի 5-ին, Սաուդյան Արաբիայի Ջեդդա քաղաքում Իսլամական համագործակցության կազմակերպության նիստի շրջանակներում: Ինչպես գրված է գործակալության կայքում, Հարավային Կովկասում Հայաստանի՝ երրորդ կողմերի ներգրավման մասին խոսելիս Բաքուն նկատի ունի Եվրամիության դիտորդական առաքելության գործունեությունը, իսկ երկրորդ ակնարկը վերաբերում է «Անդրկովկասին պաշտպանական համակարգեր մատակարարելու վերաբերյալ Հայաստանի հետ մի շարք պայմանագրեր կնքած» Ֆրանսիային:
Հատկանշական մի զուգադիպությամբ հենց նույն օրը, ամսի 5-ին, Ադրբեջանի պաշտպանության փոխնախարարը հանդիպել է Բաքու ժամանած Պակիստանի զինված ուժերի միացյալ շտաբի պետ Ահսան Գյուլրեզի գլխավորած պատվիրակության հետ, քննարկել ռազմական համագործակցությանն առնչվող հարցեր: Խոսվել է, մասնավորապես, Ադրբեջան-Պակիստան-Թուրքիա եռակողմ մի զորավարժության, դրա կարեւորության մասին: Իսկ ինչպես վերջերս հաղորդվել է, Բաքուն ըստ կնքված պայմանագրի Իսլամաբադից գնելու է JF-17 կործանիչներ, ինչպես նաեւ ռեակտիվ ինքնաթիռների զինամթերք: Գործարքի ընդհանուր արժեքը հասնելու է 1,6 մլրդ դոլարի:
Մնում է հարցնել՝ այսպիսի քանի՞ երրորդ կողմեր է անցած բոլոր տարիներին տարածաշրջան բերել Ադրբեջանը, քանիսի՞ օգնությամբ է մինչեւ ատամները զինվել ու այժմ էլ շարունակում է ակտիվ զինվել տարածաշրջանի խաղաղությունը բազմիցս խախտած, մի ամբողջ Արցախ դրա բնիկ տերերից ահաբեկչական հարձակմամբ իսպառ դատարկած Ադրբեջանը: Կամ գուցե տարածաշրջանային խաղաղությանն ու կայունությանը, իրենց կողմից տարփողվող «խաղաղ գործընթացին» նպաստում են սպառազինության այդ չդադարող վազքն ու հակահայկական հռետորաբանությո՞ւնը, Հայաստանից անօրինական արտատարածքային միջանցք պահանջե՞լը, ամբողջ Հայաստանի տարածքն «Արեւմտյան Ադրբեջան» կոչե՞լը, , կամ գուցե 2021-22 թթ. ներխուժումներով Հայաստանի տարածքներ օկուպացված պահե՞լը::
Եթե քաղաքականությունը, առավել եւս՝ մեր հարեւան երկրի քաղաքականությունը կապ ունենար բարոյականության հետ, կարելի էր ասել՝ նախ ասեղը քեզ խրիր, հետո՛ մախաթը՝ ուրիշին: Ո՞վ պետք է այս հարցերում պետական մակարդակով պատասխանի այսպիսի «խաղաղության ջատագով» Ադրբեջանին, ասի՝ այդ մե՛նք չենք մշտապես վտանգում խաղաղության գործընթացը:
ԳԵՂԱՄ ՄԿՐՏՉՅԱՆ
