Կարեւոր թեմաներից անդին եւ ասդին

Հինգ տարի արդեն մեր ԶԼՄ-ներին օրակարգ թելադրողը նույն անունն է՝ Նիկոլ Փաշինյան: Սահմանադրական դատարանի հպատակեցում, դատական համակարգի ենթարկեցում, զորահրամանատարների վարկաբեկում, Մայր աթոռի պաշտոնական մեկուսացում, երկրորդ նախագահի բանտարկում, երրորդի դատափետում, հասարակության երկբեւեռացում, քովիդի հաղթահարում պինցետով ու տնական արաղով, Արցախյան բանակցություններ «զրո կետից» սկսելու խոստում, «Արցախը Հայաստան է եւ վերջ»յան հրահրում, պատերազմի չսանձահարում, «հաղթում ենք» եւ ապա՝ «Նե՞ օլդու, Փաշինյան, նե՞ օլդու», «պարտվեցինք՝ քանի որ զինվորը ելակ չէր ուտում եւ տրուսիկ չուներ», «գլխավոր մեղավորը ե՞ս եմ», «11 հազար դասալիք ու դավաճան», եռաբլուրյան այցեր ու ծնկադրումներ, ոստիկաններով շրջապատում, ցուցարարների ջարդ, ձերբակալություն, պարգեւավճարներ, կոռուպցիոներների՝ դեմ պայքար եւ պայքարի դեմ կոռուպցիա, եւլն, եւլն:

Սրանք շատ չնչին մասն են այն թեմաների, որոնց հինգ տարվա ընթացքում ավելանալու են եկել «պողպատյա չաքուջը», «քեբաբ առ քեբաբը», բազմաթիվ լուտանքները, սպառնալիքները, «կուկուռուզ» ուտելը, կուսակիցների ճոխ հարսանիքները եւ այլ բաներ:

Բնավ չենք կարող ասել, թե մեր մամուլը խորշում է նման թեմաներից ու նյութերից: Ընդհակառակը, քիչ չեն այն լրատվամիջոցները, որտեղ կան հատուկ աղջիկներ ու տղաներ, որոնք վարպետ որսորդներ են դարձել նման նյութերի. որսում-տարածում են դրանք եւ կարճլիկ հարցազրույցի ձեւով վերարծարծում, սոցցանցերում դիտորդ հավաքում, եւ, ինչպես կողքի սյունակներում մեր աշխատակցուհին է ավելի հանգամանալից ներկայացնում, բթացնում է հասարակության զգոնությունը կարեւոր թեմաների նկատմամբ:

Վստահորեն կարելի է ասել, որ միշտ լուսարձակների կիզակետում գտնվող վարչապետը նույնպես չի խորշում այդ ամենից, նույնիսկ երբեմն իր ընտանիքի անդամներին է «փեշքեշ» դնում մամուլի բերանը:
Օրերս համացանցում հանդիպեցի շատ հատկանշական մի երկխոսության՝ ընդմեջ մի լրագրողուհու եւ մի երիտասարդի: Լրագրողուհին ինչ-որ բան էր հարցնում վարչապետ Փաշինյանի մասին, որին ի պատասխան երիտասարդը անկեղծություն ձեւացնելով ասաց, որ ինքը չի ճանաչում նման մարդու… Կարծում եմ, որ նման պահվածքը շատ լրագրողների կողմից որդեգրվելու պարագայում Փաշինյանի նման մարդու համար աղետալի վիճակ կստեղծվի:

Բացի հանրության ուշադրությունը բթացնելուց, սկանդալային համարվող այդ լրատվությունները շեղում են հասարակության ուշադրությունը նաեւ այլ՝ իսկապես կենսական հարցերից, ինչպիսիք են տարապարհակ հարկերը, տուրքերը, տուգանքները, հասարակական տրանսպորտի խայտառակ վիճակը, վարորդներից՝ տուգանքի ու դրամական պատիժների ձեւով ի նպաստ պետբյուջեի (պարգեւատրումների) կատարվող մեծագումար շորթումները, ինչպես նաեւ՝ կենսաթոշակների ու նպաստների հետ կապված բազմաթիվ խնդիրները, որոնք անմիջականորեն վերաբերում-հարվածում են առնվազն կես միլիոն քաղաքացիների: Հարցեր ու խնդիրներ, որոնց համար կայացած երկրներում կառավարություններին ուղղակի խաչն են հանում, ինչպես Ֆրանսիայում:

Հինգ տարի առաջ, երբ Փաշինյանը նոր էր նստել վարչապետի աթոռին, երկրի՝ նույնպես նորընտիր նախագահն իր մոտ էր հրավիրել խմբագիրների մի մեծ խմբի: Տարբեր հարցերի շարքում, հիմա արդեն նախկին նախագահը մեզ հարցրեց, թե ի՞նչ կարծիք ունենք նորընտիր վարչապետի մասին: Պատասխանեցի նաեւ ես եւ դիտել տվեցի, որ կառավարման ոչ մի փորձ չունի: Պատասխանս բնավ դուր չեկավ գործընկերուհիներիցս մեկին (այժմ ընդդիմադիր համարվող), որ ջղային՝ վրա տվեց. «Բայց նա այսքան տարի թերթ է ղեկավարել»: Պատասխանս եղավ քմծիծաղը:

Այսօր, հինգ տարի հետո, պատասխանս կլիներ՝ «Նա երկիրը ղեկավարում է այնպես՝ ինչպես իր թերթն էր ղեկավարում»: Չարությամբ, ատելությամբ, կռվազանությամբ, մանրոգությամբ ու շանտաժով:

ՀԱԿՈԲ ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ