Շարունակվում է նոր թափով, ավելի կարծր, ավելի անողոք, անհամեմատ ավելի անզիջող եւ անհաշտ: Բոլոր նրանք, ովքեր միամտորեն կարծում ու հորդորում էին հակամարտությունը փողոցից տեղափոխել երկխոսության ու բանակցության հարթակ, սխալվեցին չարաչար: Այդ հարթակը կարող էր, պե՛տք է լիներ խորհրդարանը, որը չորեքշաբթի օրը ինքն էր վերածվել փողոցի, մինչ փողոցը նույն պահին դարձել էր ճակատամարտի վայր՝ ընդմեջ սաղավարտակիր ու մահակավոր ոստիկանների եւ բողոքի Շարժման մասնակից հազարավոր քաղաքացիների՝ լուսաձայնային նռնակների տեղատարափով: Հետեւանքը՝ բրածեծ ու ռմբահար բազմաթիվ վիրավորներ, ջարդված կողոսկրեր, անդամահատված ձեռք ու ցնցված ուղեղներ, որոնց թվում՝ բարեկիրթ ու սիրված մեր գործընկեր Աբրահամ Գասպարյանը՝ արյունլվիկ վիճակով: Սեփական ժողովրդի դեմ ջարդարարություն, որը երեկ բռնապետի կողմից գնահատվեց ու քաջալերվեց իբրեւ «պրոֆեսիոնալ» աշխատանք, ընդդեմ այն ժողովրդի, որին նախորդ օրը միեւնույն բռնապետը խորհրդարանի ամբիոնից կրկին իր սերն էր հայտնել: Սադոմազոխիստական սեր, որը շատ բարձր է գնահատվում ոմանց կողմից, այդ թվում՝ իրեն «ՌԱԿ Կեդրոնական վարչութիւն» հորջորջող հակականոնադրական խմբի ու վերջինիս երեւանյան պնակալեզ-կցորդը հանդիսացող խմբակի կողմից: Ու երեւակայել, որ բոլոր իշխանություններին քծնած ու քծնող այդ մարդիկ տակավին իրենց հռչակում են ռամկավար (դեմոկրատ) եւ ազատական (լիբերալ), այսինքն՝ մարդու իրավունքների, ազատ կամարտահայտության ու խոսքի ազատության ջատագով ու նաեւ՝ Մայր հայրենիքի ամբողջականության ու Հայ եկեղեցու պաշտպան, եւ պատրաստվում են ինչ-որ գրավոր դաշն կնքել «ՔՊ»ականների հետ, որոնք դեռ երեկ, խորհրդարանում, հիացիկ ծափահարում էին իրենց պարագլխի մաղձոտ, ոխակալ, «ժողովրդասիրական» ճառը: Ինքնագոհ ու լկտի ծափահարում էին նրան, եւ ի դեմս նրա՝ խորհրդարանի հարակից փողոցներում տեղի ունեցող վայրագ ջարդարարությունը նիկոլապահ ոստիկանների ձեռքով:
Այդ պահին, ինչպես կողքի սյունակներում նկարագրել է մեր աշխատակցուհին, իշխանական եւ ընդդիմադիր պատգամավորների միջեւ ինքնաոչնչացման մարտեր էին ընթանում, որոնց հրահրիչը ժողովրդին ու հայրենիքին սիրատոչոր սիրով սիրող բռնապետն էր: Նրա դարակազմիկ ճառն ուներ նույն վերնագիրը՝ «բոլորը մեղավոր են բացի ինձնից»: Ու որպեսզի փաստի ասածը, այս անգամ նա «վախկոտ եւ դասալիք» անվանեց մեր զորահրամանատարներին առհասարակ: Ու որպեսզի է՛լ ավելի «համոզիչ» դարձնի իր ասածը՝ այդ ածականները կրկնեց 16 անգամ եւ սպառնաց դատի տալ նրանց: (Տեսնես կլինի՞ որեւէ զորապետ կամ գնդապետ, որը կհամարձակվի պատասխանել «Գերագույն գլխավոր հրամանատարին»):
Որեւէ կառավարություն, որի երկիրը ազգային-քաղաքական ճգնաժամի մեջ է, սովորաբար գտնում է միջնորդական օղակներ, որոնց միջոցով հանդիպում, բանակցում ու ելքեր փնտրում ճգնաժամից երկիրը դուրս բերելու: Մեզ մոտ, ինչպես անցնող 6 տարիներին, մրցակցի կամ հակառակորդի հետ չեն խոսում, այլ՝ ծեծում են կամ բանտարկում: Բռնապետի վերոհիշյալ ճառը, դրսում մոլեգնող ջարդարարությունը, նույնիսկ Ազգային բանակը փաստորեն թշնամի հռչակելու արարքը ուրիշ բան չեն եթե ոչ՝ փակել համակեցության, համախոհության, համագործակցության եւ համերաշխության առջեւ բոլոր դռները:
Նիկոլը փակել է հանգուցալուծման բոլոր ճանապարհները:
ՀԱԿՈԲ ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ
