Օրերս Կանանց ռեսուրսային կենտրոնում (ԿՌԿ) տեղի ունեցավ վեբինար, որի բանախոսն էր սփյուռքահայ Թալին Սուճեանը: Վեբինարի գլխավոր քննարկման դրված թեման «Ցեղասպանության գաղութատիրական ոճերն» էր: Քննարկվում էր դրա բնույթը:
Բանախոս Սուճեանը ներկայացնում էր, թե կանայք ի՞նչ դեր են ունեցել այդ տարիներին, արդյոք պաշտպանվա՞ծ են եղել նրանց իրավունքները, ունեցե՞լ են խոսքի ազատություն:
Հարց հնչեց` լսելի՞ է եղել կանանց ձայնը գավառներում Ցեղասպանության տարիներին:
Պատասխանն այսպիսին էր`
«Կանանց ձայնը երբեք չի դադարել լսելի լինել, նրանք ունեցել են իրենց ուրույն դերը եւ կարողացել են շատ հաջողությունների հասնել այդ տարիներին` օգնելով բռնագաղթածներին (երեխաներ, կանայք, ծերեր)»:
Ըստ նախկինում հնչած կարծիքի` ցեղասպանությունը գաղութատիրական է, բայց ներկաները հակադրվեցին նշելով, որ այն ազգային է, քանի որ մենք խանգարում էինք թշնամի ազգին, նրանք նախանձում էին, քանի որ մենք ավելի լավ էինք ապրում այն ժամանակ:
Հաջորդ հարցը, որը հնչեց՝ եղավ գավառ-քաղաք կապին վերաբերող: Սուճեանն ասաց, որ անկախ ամեն բանից միշտ կապ է պահպանվել ինչպես քաղաքների, այնպես էլ` գավառի ու քաղաքի միջեւ, տեղական վարչությունների միջոցով:
1915 թվականին գրեթե բոլոր տղամարդիկ սպանված էին, կանայք` բռնաբարված, երեխաները` որբացած, սոված կամ ծեծված: Իսկ կանայք եղել են վտանգված, սակայն կարողացել են իրենց պաշտպանել եւ ավելի լավ, քան տղամարդիկ:
Ցեղասպանությունն այն ոճիրներից է, որը միայն ազգայնամոլությամբ բացատրելը թերի է:
ՆԱՏԱԼԻ ՄԻՆԱՍՅԱՆ
ՀՊՄՀ, Լրագրության բաժին, 2-րդ կուրս
