Գաֆէսճեան արվեստի կենտրոնի (Կասկադ) «Արծիվ» սրահում, Նինա Խեմչյանի «Արձագանքին» եկավ փոխարինելու Կարեն Պետրոսյանի «Սկիզբ Վերջ Սկիզբ» ցուցահանդեսը: Ցուցադրությունը բաղկացած է երկու մասից: Առաջին հարկում, ընդունարանի դիմացի սրահում, ցուցադրված է նկարչի «Արմատներ» շարքը՝ բաղկացած երեք կտավից: «Արծիվ» սրահում «Արմատներ» շարքը բացվում է, ու դիտորդին ցույց տալիս նկարչին ավելի հոգեհարազատ մի աշխարհ: Սրահի կենտրոնում քանդակ է, մարդու հսկայական գլուխ, որն ասես քարի տակ լինի: «Արծիվ» սրահի կտավներում մենք տեսնում ենք այդ քանդակի անցած ուղին՝ նախ գրաֆիկական աշխատանքների շարքում, ապա արդեն¬ առանձին կտավների վրա: Այստեղ մարդը ներկայանում է որպես տիեզերական էակ, որն ընդվզելով բնության դեմ¬ փորձում է գտնել հարազատ ու ծանոթ մի բան՝ անհայտ ու անծայրածիր տիեզերական չափումներում: Նա պայքարում է իրեն օտարացած մի երեւույթի դեմ, որն ինչ-որ ժամանակ աստվածացրել է, բայց հիմա ճանաչում է մի աստծու՝ Մարդու: Վերջում, սակայն, նա վերադառնում ու իր հանգրվանն է գտնում հենց բնության մեջ՝ «Հող էիր եւ հող պիտի դառնաս»:
Այս առումով առաջին հարկում կախված աշխատանքներն ամբողջացնում են ցուցահանդեսի գաղափարը, արված են ավելի մինիմալ ու ինքնամփոփ (տողերիս հեղինակը խորհուրդ է տալիս ցուցադրությունը սկսել «Արծիվ» սրահից, ապա նոր դիտել «Արմատներ» շարքը): Երեք կտավների դեպքում էլ ֆոնը նույնն է¬ սեւ ու սպիտակ՝ շախմատաձեւ քառակուսիներ, վրան¬ կարմրով արված ծաղիկներ ու սիմվոլիկ երեք պատկեր: Ձախից աջ՝ առաջին կտավին մարդու ոտք է, երկրորդին՝ թեք, ասես պառկած գլուխ է պատկերված, իսկ երրորդին¬ ձեռք, ափի մասով ուղղված դիտորդին: Սկիզբ՝ Մարդը ծնվում է, սովորում է քայլել, ոտք է դնում հողի վրա: Վերջ՝ Մարդը մահանում է, ձուլվում է հողին ու մեկ դառնում նրա հետ: Սկիզբ՝ Մարդը հարություն է առնում՝ որպես միտք, որպես գաղափար, ձեռքն ուղղում է վերեւ ու սկսում ճանապարհը դեպի անճանաչելին:
ՀՐԱՉՅԱ ԳԱԼՍՏՅԱՆ
ԺԱԹ ավագ գիտաշխատող
