Ծանոթ չեմ պաշտոնական որեւէ հաղորդագրության Ուկրաինայի հայությանը մարդասիրական որեւէ օգնության առաքելու մասին, խոսքը վերաբերում է հատկապես նորահռչակ Լուգանսկի եւ Դոնբասի հանրապետությունների, որտեղ, հարակից շրջանները ներառյալ, բնակվում են 50-60 հազար հայրենակիցներ։
Խոսքը վերաբերում է մարդասիրական օգնությանը՝ ծածկոցներ, տաք շորեր, դեղորայք, բժշկական առաջին օգնության պարագաներ, խտացրած կաթ, չոր սնունդ եւայլն, եւայլն։ Այդպիսի օգնությունն անհրաժեշտ է հենց հիմա, ճգնաժամային այս պահին, հատկապես հիշածս տարածքներում, որտեղ պատերազմը սկսվել եւ ընթանում է շատ վաղուց, հետեւաբար տեղի ազգաբնակչության տառապանքը, ինչպես ասում են, երկար փորձ ունի։
Նորից եմ շեշտում. խոսքը վերաբերում է հումանիտար, մարդասիրական օգնությանը, այն էլ՝ մեր ազգակիցներին ուղղված, որի համար ոչ ոք չի կարող ծպտուն հանել, մանավանդ Ուկրաինա ուղարկվող ադրբեջանական «մարդասիրական օգնության» ֆոնին, որը ոչ այլ ինչ է, քան Զելենսկու իշխանությանը Արցախյան պատերազմում Բաքվի ստացած զենք-զինամթերքի դիմաց երախտագիտական արտահայտություն։ Տեղն է եկել ասելու, որ Ադրբեջանը միշտ պետք է երախտապարտ լինի ուկրաինացիներին Արցախյան առաջին պատերազմի ընթացքում իր ռազմական օդանավերը ուկրաինացի վարձկան օդաչուներին վստահելու, դիպուկահարները ուկրաինուհիներից ընտրելու համար։ Դեռ չեմ խոսում վերջին պատերազմում ազերիներին ռազմաստրագիական այլեւայլ զինատեսակներ մատակարարելու մասին։
Ոչ ոք թող չասի, թե Հայաստանը չունի միջոցներ օգնություն հասցնելու։ Խոսքը չի վերաբերում մեծ գումարներ ծախսելուն։ «Իմքայլական» հարսանիքների զեխության հետ անհամեմատելի գումարների մասին է ակնարկս։
Ոչ ոք թող չասի, թե ինչպես է կարելի օդային տրանսպորտի ներկա պայմաններում օգնություն ուղարկել եւ ապահով տեղ հասցնել ուղեբեռներ։ Ռուսաստանում մեր դեսպանությունը պատերազմական գոտիներում գտնվող մեր հայրենակիցներին անվտանգ վայրերում պատսպարվելու հիմար խորհուրդներ տալու փոխարեն, կարող է զբաղվել, ուղղակի կամ Կրասնոդարի հյուպատոսությամբ միջնորդավորված եւ կազմակերպված օգնությունը տեղ հասցնելու եւ տեղական իշխանությունների միջոցով բաշխելու գործով։ Ավելին եւ ավելի հեշտ՝ Ռուսաստանում մեր պաշտոնական ներկայացուցիչներին անմիջապես գումար տրամադրել գլուխ հանել այդ գործը։
Դրանով մենք լուծած կլինենք մի քանի հարց։
Առաջին՝ մեր ազգակիցներին գործնականապես ապացուցել, որ Հայաստանի կառավարությունը հոգատար է հայրենակիցների հանդեպ։
Երկրորդ՝ ինքը, որպես ազգային իշխանություն գոյություն ունի։
Երրորդ՝ ապացուցել բոլորին, Մոսկվայից, Կիեւից մինչեւ Բաքու, մինչեւ Ստեփանակերտ եւ այլուր, որ ինքը՝ Հայաստանը պարիաների, անհայրենիք հայմաթլոսների երկիր չէ։
ՀԱԿՈԲ ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ
