Այն, ինչ երեկ երեկոյան տեղի ունեցավ Թել-Ավիվի «Հեյխալ հա տարբուտ» համերգային մեծ ու շքեղ դահլիճում, անկարելի է նկարագրել…Բեմում էր Իսրայելի հանրահայտ, աշխարհ տեսած, աշխարհի դիրիժորներ ընդունած ֆիլհարմոնիկ սիմֆոնիկ նվագախումբը, որի երաժիշտները՝ ասես կախարդված դիրիժորի ձեռքի շարժումներից, հրաշքներ էին գործում. կատարում էին Չայկովսկու հանրահայտ 5-րդ սիմֆոնիան, իսկ դիրիժորական վահանակի մոտ էր Հայաստանի Պետական սիմֆոնիկ նվագախմբի «կախարդ» դիրիժոր Սերգեյ Սմբատյանը: Ասում եմ կախարդ, որովհետեւ չնայած իր երիտասարդ տարիքին՝ մաեստրո Սմբատյանը իր արվեստով ասես կախարդել էր նվագախումբը, հավաքել, ստեղծել մի ստեղծագործ բռունցք եւ «թելադրում» էր իր մտահղացումները հրաշալի նվագախմբին, երաժիշտները օրինակելի ու խոնարհ աշակերտի նման «գնում էին մաեստրոյի ետեւից»: Եվ պատահական չէր, որ համերգից հետո լեփլեցուն դահլիճը չորս անգամ բեմ հրավիրեց «կախարդ դիրիժորին»՝ այդպես մատուցելով հարգանքի տուրքն ու շնորհակալությունը, ոգեշնչված Մեծն Չայկովսկու երաժշտության վիրտուոզ կատարումից:
Համերգն ավարտվեց հանճարեղ Չայկովսկու հինգերորդ սիմֆոնիայի ապոֆեոզ վերջաբանով` առաջացնելով բոլորիս մոտ շատ ու շատ դրական լիցքեր, էմոցիաներ: Դա էր պատճառը, որ կատարումից հետո զմայլված եւ հիացած ունկնդիրը պահանջում էր Լոնդոնի թագավորական երաժշտական ակադեմիայի շրջանավարտ հայ դիրիժորի կրկին ու կրկին բեմ վերադառնալը.
Շնորհակալություն Սերգեյ Սմբատյանին եւ հայկական դիրիժորական դպրոցին:
Համերգի ծրագրում հնչեցին նաեւ Պուչչինիի «Մանոն Լեսկո» օպերայի նախերգանքն ու Ա.Շորի Դաշնամուրային կոնցերտը:
ՆՈՒԲԱՐ ԱՍԼԱՆՅԱՆ
Հայֆա. 11.05.22
