Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, Ազգային ժողովում նախորդ տարվա կառավարության կատարողականը ներկայացնելիս, Հայաստանի ու Արցախի ապագայի մասով կարեւորագույն որոշ «մեսիջներ» հղեց:
Փաշինյանի հայտարարությունների տողատակերը հասկանալու համար առանձնապես մեծ ջանքեր գործադրել պետք չէ, ամեն բան գրեթե պարզ ու հստակ էր ասվում: Նախ նշենք, որ նրա խոսքի թե՛ տոնայնությունն ու առոգանությունը, թե՛ բառապաշարը տարբերվում էին Արցախի ու պատերազմի մասով մինչեւ այժմ ունեցած մնացյալ ելույթներից: Ի տարբերություն նախկին՝ մուննաթով շաղախված ելույթների, այժմ առավել զուսպ, հարցի հասցեատերն ու պատասխանատուն լինելու դիրքերից էր խոսում: Փաշինյանի չվրդովվելու պատճառը, գուցե, այն կարող էր լինել, որ այս շաբաթ մեկնարկած քառօրյային խորհրդարանական ընդդիմությունը չէր մասնակցում, բոյկոտել էին: Ինչեւէ, դառնալով նրա հայտարարությունների բովանդակությանը՝ մի քանի հանգամանք առաձնացնենք:
Վարչապետ Փաշինյանը 44-օրյա պատերազմից հետո առաջին անգամ ավելի բաց խոսեց տարածքներ զիջելու, զոհերի ու Արցախի կարգավիճակի մասով միջազգային հանրության ընկալումների մասին: «Հանձնելով գուցե կփրկեի հազարավոր կյանքեր, իսկ չհանձնելով, փաստորեն, հազարավոր զոհերի հանգեցրած որոշումների հեղինակ դարձա». Փաշինյանի՝ կառավարության կատարողականի մասին զեկույցի ժամանակ ասվածից է միտքը, որ վերաբերում է Արցախի 7 շրջաններին: Փաշինյանը, փաստացի, խոստովանում է՝ «ոչմիթիզականության» սկզբունքով է առաջնորդվել, ու գուցե դա է եղել պատճառը, որ ինքը «Արցախը Հայաստան է, ու վերջ», իսկ թիմակիցներ Ալեն Սիմոնյանի ու Սուրեն Պապիկյանը «Աղդամը իմ հայրենիքն է» հայտարարություններն են արել: Բայց սրանք եղելություններ են, որոնք որեւէ կերպ փոխել չենք կարող: Եթե անգամ Փաշինյանն այժմ կանգնի Ստեփանակերտի հրապարակում (պատերազմից հետո, ի դեպ, նա Արցախ չի գնացել) ու գոռա, թե «Արցախը Հայաստան չի, վերջակետ», դրանից զոհվածները չեն կենդանանալու ու ո՛չ Հադրութն է մերը լինելու, ո՛չ էլ՝ Շուշին:
Փաշինյանն իր զեկույցում խոսեց նաեւ Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության մասին: «Այսօր միջազգային հանրությունը մեզ ասում է. մի փոքր իջեցրեք ձեր սահմանած նշաձողը Արցախի հարցում, եւ դուք կունենաք ավելի մեծ միջազգային կոնսոլիդացիա: Հակառակ դեպքում նրանք խնդրում են իրենց վրա ոչ մի հույս չդնել: Դա կապված է ոչ թե նրա հետ, որ նրանք չեն ցանկանում մեզ օգնել, այլ այն բանի հետ, որ նրանք պարզապես չեն կարող մեզ օգնել»,- պարզաբանում է Փաշինյան ու ըստ էության հասկացնում, որ 3000 ք/մ տարածքով Արցախի հետագան Ադրբեջանի կազմում լինելն է: Ավելին՝ դեռ հարց է՝ Արցախն ինչ-որ կարգավիճակ կունենա՞, թե՞ Ադրբեջանն արդեն դրան էլ համաձայն չէ՝ «եթե տարածքային ամբողջականությունը ճանաչում ես, հետեւաբար ի՞նչ կարգավիճակ» տրամաբանության մեջ:
Վարչապետ Փաշինյանն Ադրբեջանից արդեն դեպի Հայաստան եկող վտանգների մասին էլ է ակնարկում, այն է՝ Ադրբեջանի հետ սահմանների ճշգրտման ժամանակ մեր հարեւանները կարող են տարածքային հավակնություններ ունենալ ու դրան հասնելու համար ընդհուպ միջադեպեր հրահրել: Երկրի առաջնորդն ասես ապահովագրում է իրեն, որ եթե ՀՀ սուվերեն տարծքում օրերից մի օր բախումներ լինեն կամ առանց լինելու մեր տարածքներն էլ մերը չլինեն (Աստված մի արասցե), ապա հիշեցնի, թե «բա որ ասում էի»:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
Հ.Գ. Ազգային ժողովի գլխավոր ամբիոնի մոտ ասես դիմելով «ՀՀ հպարտ ու արժանապատիվ քաղաքացիներին»՝ Փաշինյանը հուզվում ու Աստծո պատվիրաններին է հղում անում, թե «մեղավոր եմ զգում նաեւ Աստծո առաջ, որ չկարողացա կյանքի կոչել նրա մեծագույն պատվիրաններից մեկը՝ Երանի խաղաղարարներին, որովհետեւ նրանք պիտի Աստծո որդիներ կոչվեն»: Հավատավոր լինելը, իհարկե, լավ բան է, բայց հիշեցնենք՝ աստվածաշնչյան պատվիրաններից մեկն էլ ասում է. «Աստծո անունը զուր տեղը մի՛ տուր»:
