Իտալական թատրոնի, կինոյի, հեռուստատեսության դերասանուհի, նկարչուհի, գրող եւ հեռուստահաղորդավար Լաուրա Էփրիկյանը (հայտնի որպես Էֆրիկյան) երբեք չի մոռանում իր ծագումը՝ չնայած մեկ քառորդ հայկական արյանը: Այս տարի հրատարակած իր նոր գրքին՝ «Հայ ընտանիքին» («Սպացիո կուլտուրա» հրատարակչություն, 156 էջ) անդրադարձել են իտալական մի շարք լրատվամիջոցներ: Գրքում Էփրիկյանը պատմում է իր հորական պապի՝ Հակոբի (նույն ինքն՝ Մխիթարյան միաբանության նախկին անդամ Սուքիաս Էփրիկյան) եւ ի դեմս նրա՝ մի ամբողջ ժողովրդի մասին, որոնք դիտվեցին «թշնամի» իրենց իսկ երկրում եւ որպես հակառակորդ՝ թուրքական ամուր ինքնության կառուցման գործում: «Երիտթուրքերը զինվել էին ատելությամբ եւ նախանձով,- գրում է Լաուրա Էփրիկյանը,- եւ նրանք բոլորի փոխարեն որոշեցին, որ Հայաստանը պետք է վերանա: Եվ այդպես իրականացավ քսաներորդ դարի առաջին ցեղասպանությունը. սեղանի շուրջ հրամանագրվեց բնաջնջել համայն հայությանը, ավելի քան մեկուկես միլիոն տղամարդկանց, կանանց եւ երեխաների…»:
Լաուրա Էփրիկյանը ծնվել է Տրեւիզոյում, դիրիժոր եւ երգահան Անջելո Էփրիկյանի ընտանիքում, սովորել «Կանովա» ավագ դպրոցում, մինչեւ որ 17 տարեկանում (այժմ նա 81 տարեկան է) սկսել է իր գեղարվեստական կարիերան Միլանի Փոքր թատրոնում: 1966-1979 թվականներին ամուսնացած է եղել իտալական պոպ երաժշտության արքա եւ դերասան Ջանի Մորանդիի հետ, որից ունեցել է Մարիաննա եւ Մարկո զավակներին: Կյանքի մեծ մասն ապրել է Հռոմում, նաեւ երկար տարիներ է անցկացրել Քենիայում: Այն հարցին, թե ինչպե՞ս առաջացավ գրքի գաղափարը, Լաուրա Էփրիկյանը պատասխանել է: «Դա ծնվել էր իմ գլխում մոտ տասնհինգ եւ ավելի տարի առաջ, երբ կարդացի հայ պապիս նամակները: Մանկության տարիներին հայերի հետ իմ կապը պապիկի միջոցով էր, որն ինձ Գայանե էր անվանում: Այդ քնքուշ անունով նա ինձ ստիպեց մտնել իր գաղտնի աշխարհը, որը հետագայում ես շատ սիրեցի եւ որը ստիպեց ինձ մեծ մասամբ հայ զգալ: Հայերի շրջապատում ես ինձ տեսնում ու զգում եմ որպես նրանցից մեկը, մի քար, որը դժվար է քերծել: Միակ բանը, որի համար ափսոսում էի դպրոցում, ազգանունս արտասանելու դժվարությունն էր, այն ավելի լավ անցավ միջնակարգ դպրոցում եւ շատ լավ՝ Միլանում, որտեղ հայրս հայտնի էր եւ գնահատված որպես դիրիժոր եւ կոմպոզիտոր: Բայց հետո, երբ ես տեղափոխվեցի Հռոմ, նորից երկընտրանք առաջացավ, եւ Վիտորիո դե Սիկան առաջարկեց հեռացնել իմ ազգանվան «փ»-ն եւ այն փոխարինել «ֆ»-ով: Այդպես գործը հեշտացավ, բայց հիմա ես վերադարձել եմ իմ նախնական ազգանվանը…»:
ԱՐԾՎԻ ԲԱԽՉԻՆՅԱՆ
