«Ազգ»ի զրուցակիցն է Ազգային ժողովի նախկին պատգամավոր, «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցության անդամ Գեւորգ Գորգիսյանը
– Պրն Գորգիսյան, այս օրերին Հայաստանում ու Արցախում, կարելի է ասել, առարկայական են դառնում «խաղաղության պայմանագրի» կամ «խաղաղության դարաշրջան բացելու» մասին խոսակցությունները: Խաղաղ համակեցության ֆոնին, սակայն, Ադրբեջանն ահաբեկչություն է իրականացնում Ստեփանակերտում ու ոստիկանների սպանում: Ձեզ համար հասկանալի՞ է՝ «խաղաղության դարաշրջանն» ի՞նչ տեսք է ունենալու, ու ինչպե՞ս է այն ուրվագծվում ձեր մտապատկերում:
– Խաղաղության օրակարգը կարող է հաստատվել մի կերպ՝ Արցախի հայերի իրավունքների պաշտպանության գործուն միջազգային մեխանիզմների ներդրմամբ եւ Ադրբեջանի ախորժակը զսպող քաղաքականության միջոցով: Հակառակ դեպքում անհնարին կլինի հասնել խաղաղության ու համակեցության, որովհետեւ առնվազն մի կողմը դա չի ուզում:
– «Խաղաղության դարաշրջանի» ֆոնին Ադրբեջանը նաեւ Հաագայի դատարանի որոշումն է անտեսում ու շարունակում է փակ պահել Արցախը ոչ միայն Հայաստանին, այլ նաեւ աշխարհին կապող տրանսպորտային միակ հանգույցը: Սրա՞ն ինչ գնահատական կտաք:
– Պիտի շարունակենք աշխատանքը մեր միջազգային գործընկերների հետ՝ հասնելու շոշափելի քաղաքական ճնշումների, եթե կուզեք, նաեւ կոնկրետ պատժամիջոցների՝ Ադրբեջանի դեմ: Պետք չէ թերագնահատել միջազգային իրավունքը: Դա կարեւոր գործիքակազմ է, որի արդյունքները միգուցե անմիջապես չենք տեսնում, բայց դա ունենալ զինանոցում՝ պարտադիր է: Հիմա, առնվազն, մենք հասկանալի ենք միջազգային հանրության համար, իսկ Ադրբեջանի թեզերը հերթով ջախջախվում են: Այս աշխատանքը պետք է շարունակել:
– Այս ամենի ֆոնին Արցախի նախագահ Արայիկ Հարությունյանը հրապարակ է բերում ադրբեջանական կողմից եկած այն «մեսիջները, թե արցախցիները պետք է դիտարկեն Ադրբեջանի կազմում ներառվելու տարբերակը: Այս դիսկուրսն ի՞նչ վտանգներով է հղի:
– Արցախը երբեք չի եղել անկախ Ադրբեջանի կազմում եւ, հետեւաբար, վերաինտեգրման գաղափարն իսկ ի սկզբանե աբսուրդ է: Ադրբեջանի պնդումները հիմնազուրկ են, բայց նա շարունակում է ուժի սպառնալիքի եւ էթնիկ զտման ճանապարհը: Այս ֆոնին առավել կարեւոր է դառնում միջազգային իրավունքի գործիքների կիրառումը եւ Արցախի հարցը հնարավորինս միջազգայնացնելը: Դրա հակառակը կարող է լինել այն, որ Ադրբեջանը փորձի բռնի «ինտեգրել» Արցախի հայությանը՝ սկսելով զինաթափումից, ինչը անխուսափելիորեն բերելու է բախումների եւ միգուցե նոր պատարազմի:
– Գալով հայաստանյան ներքին քաղաքականությանը՝ խորհրդարանում չհայտնվելուց հետո «Լուսավոր Հայաստանը» Փաշինյանի իշխանությանը սատար կանգնելու ուղին ընտրեց, Դուք սակայն այդքան էլ հաճախ չեք երեւում, տպավորություն է, թե հոգնել եք քաղաքականությամբ զբաղվելուց:
– Ներքաղաքական կյանքում հիմա շատ քիչ անելիք կա: Մեր արտաքին մարտահրավերները ահռելի մեծ են: Երբ 2021-ին Ադրբեջանը ներխուժեց ՀՀ տարածք, մենք հայտարարեցինք, որ հիմա միայն համախմբմամբ կարող ենք հաղթահարել առկա մարտահրավերները: Այդ կարգախոսով մասնակցեցինք ընտրություններին եւ այդ կարգախոսին հավատարիմ մնալով՝ այսօր փորձում ենք ուժերի ներածին չափով ծառայել ՀՀ-ին ու նպաստել բարդագույն խնդիրների լուծմանը:
Ինչ վերաբերում է անձամբ ինձ, ես այսօր ակտիվ եմ այնքանով, որքան դրա կարիքը կա: Ամեն դեպքում կուսակցության ներսում որեւէ տարաձայնություն չկա, կուսակցությունը շարունակում է բնականոն գործել:
– Որպես նախկին պատգամավոր՝ այսօրվա խորհրդարանին ի՞նչ գնահատական կտաք: Այսօրվա ընդդիմադիրները պատերազմից հետո ձեզ ու ձեր թիմակիցներին մեղադրում էին վճռական չլինելու մեջ: Այսօր նրանք վճռակա՞ն են:
– Այսօրվա խորհրդարանը որեւէ աղերս չունի երկրի առաջ ծառացած խնդիրների հետ: Խորհրդարանական ուժերն իրենց գործունեությամբ հասել են նրան, որ սովորական քաղաքացիներն այլեւս լսել անգամ չեն ուզում քաղաքականության մասին: ԱԺ-ում ընդդիմության իմաստը բարձր բղավելը չէ, այլ իշխանություններին փոխզսպելու կարողությունը: Երբ մենք ԱԺ-ում էինք, կար բովանդակային խիստ քննադատություն, բայցեւ փոխադարձ հարգանքը պահպանվում էր, եւ մենք կարողանում էինք զսպել իշխանության ամենաթողության պոռթկումները: Մեզ հետ հաշվի էին նստում: Այսօր իշխանությունն ու ընդդիմությունը չեն կարող գտնվել մի սենյակում եւ չհայհոյել միմյանց: Այդ միջավայրում անհնար է որեւէ արժեք ծնվի՝ ի նպաստ Հայաստանի Հանրապետության:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
