Արցախի Հանրապետության պետնախարարար Ռուբեն Վարդանյանի շուրջ անցյալ շաբաթ ստեղծված, ավելի ճիշտ՝ սարքված տագնապի շրջանակներում ամենատարակուսելին Հայկական երկրորդ հանրապետության խորհրդարանի նախագահ Արթուր Թովմասյանի կեցվածքն էր, կոնկրետ՝ նախագահական երեւակայական ընտրություններում սեփական թեկնածության առաջադրումը. որքան ծիծաղելի՝ նույնքան տխուր: Այդ պահին նա նման էր այն փեսացուին, որը եկեղեցի է գնում պսակվելու, երբ այնտեղ ո՛չ հարսնացու կա, ո՛չ տերտեր եւ ոչ էլ հարսնեւոր: Հենց այն պայմաններում, երբ «հարսնեւորները» գոյության պայքար են մղում, արդեն մեկ ամիս, արյունարբու թշնամու ճիրաններում: Ամենայն հավանականությամբ, Երեւանում նստած գլխավոր խառնակիչը, որը բեմադրել էր Ռ. Վարդանյանի կեղծ հրաժարականը, իսկ դրանից առաջ՝ Վիտալի Բալասանյանի պաշտոնազրկումը, գրգռել էր նախագահ դառնալու Ա. Թովմասյանի ախորժակը, մոռացնել տալով նրան այն հանգամանքը, որ ճգնաժամային այս պահին, արցախահայության դիմադրողական ոգու ներկայացուցիչը ոչ թե գործադիր, այլ օրենսդիր իշխանությունն է՝ խորհրդարանի խոսնակի գլխավորությամբ…
Տխուր այս զարգացումները ի հայտ են բերում է՛լ ավելի տխուր մի քանի իրողություններ: Առաջին՝ Արցախի ղեկավարության ներքին ամրությունը խոցելի է արտաքին, այս պարագայում՝ Երեւանից արձակվող նետերի դիմաց: Երկրորդ՝ Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունը, «լքյալ օբյեկտի» կարգավիճակում թողնելով Արցախն ու արցախահայությանը՝ երկրորդ հարվածն է հասցնում եւ տարբեր խարդավանքներով պառակտում առաջացնում նրա ղեկավարության ներսում, կոտրելու համար նրա դիմադրողական ոգին: Երրորդ՝ Ռ. Վարդանյանի դիրքի խարխլմամբ փորձ է արվում ի չիք դարձնել համահայկական ուժերով Արցախին օգնության փութալու այս եւ հետագա բոլոր փորձերը:
Այս բոլորից հետո բնավ պետք չէ զարմանալ, որ նույն հարցում մեկով մեկ իրար համապատասխանում, ավելին՝ փոխլրացնում են ՀՀ գործող իշխանությունների եւ Բաքվի գրոծողությունները: Վերջինը՝ Բաքուն, վախենում է ոչ թե Ռ. Վարդանյանի նյութական կամ ինտելեկտուալ կարողություններից, այլ՝ նրա «դրսի մարդ» լինելու եւ այդ հանգամանքով համահայկական կերպար հանդիսանալու իրողությունից: Ո՛չ թուրքերի եւ ո՛չ էլ թաթարների համար անծանոթ մարդ չէ Ցեղասպանության դեմ համաշխարհային պայքարի առաջամարտիկ դարձած «Ավրորա» հիմնադրամի գլխավոր հիմնադիր Ռ. Վարդանյանը: Նա եւ նրա ընկերները վերջին տասնամյակում իրենց կազմակերպած բարձրորակ հանդիսություններով, մրցանակներով ու գործունեությամբ շատ են պղտորել ցեղասպանների արյունը: Նրա ներկայությունն Արցախում թուրք-թաթարների համար մի ուրիշ նշանակություն ունի: Հետեւաբար Ն. Փաշինյանի հետ ձայն-ձայնի տված՝ այդքան բուռն պահանջում են նրա հեռացումը հայկական ազգայնականության վերջին կամ գլխավոր պատվար Արցախից:
Այս տողերը չեն գրվում Ռ. Վարդանյանի գովաբանությունն ու գովազդը անելու համար: Քավ լիցի: Այս մարդը մեզ հայտնի է իր մասշտաբային նախաձեռնություններով, սեփական տնտեսությունը վարելու հմտությամբ, ինտելեկտուալիզմի ջատագով լինելու, իսկ ներկա պահի համար ամենակարեւորը՝ ծանրագույն պատասխանատվություն ստանձնելու կամեցողությամբ: Բայց մենք ոչինչ չգիտենք պետական ղեկավարման ասպարեզում նրա ընդունակություններ ունենալու մասին: Հատկանիշ՝ որի բացակայությանը կամա թե ակամա դժբախտ վկաները դարձանք բոլորս՝ հատկապես վերջին չորս տարիներին: Քառամյա մեր դաժան փորձառությունը ստիպում է մեզ այսուհետեւ եւ ընդմիշտ լուրջ մոտենալ հայրենիքի ճակատագիրը որեւէ մեկին վստահելու գործին, զգուշանալ աճպարարներից, ստախոսներից, բախտախնդիրներից, ամբոխավարներից, ժողովրդին քծնողներից, կեղծ հայրենասերներից, վախկոտներից, միապետական հակումներ ունեցողներից, ապիկարներից ու փնթիներից: Նմանների պատճառած չարիքների դառն բաժակից ըմպում ենք բոլորս ցմրուր, որոնցից վերջինը «ճաշակեցինք» երեկ լույս-առավոտ՝ «լավագույնս կահավորված» Գեղարքունիքի զորակայան կոչված ճաղապատ գոմերից մեկում…
Այսօր, Հայաստանում, Արցախում եւ Սփյուռքում ողջախոհ յուրաքանչյուր հայ գտնվում է ազգային առաջնորդներ ունենալու փնտրտուքի եւ որոնումների մեջ: Մենք՝ նույնպես:
Ռուբեն Վարդանյանին եւ ընկերներին կհաջողվի՞ Արցախը դուրս բերել խեղդոցից ու դիմակայել, դիմակայել, դիմակայել: Անկարելի առաքելությո՞ւն (mission impossible?): Մաղթենք եւ օգնենք, որպեսզի հաջողեն:
Մինչ այդ՝ շարունակելու ենք մնալ ազգային առաջնորդների որոնումներում:
ՀԱԿՈԲ ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ
