Երբ հարեւանիդ տնամերձ հողատարածքը խոպան է լինում, ակամա աչք ես դնում դրա վրա, մտածում՝ հարմար առիթով մի ոտք առաջ գնալ, որ ցանքատարածությունդ, հետեւաբար՝ բերքդ էլ շատ լինի: Դա միայն Ադրբեջանին չէ բնորոշ, ինքներս էլ միջանձնային հարաբերություններում պակաս աչքածակ չենք, բայց երբ բանը երկրի տարածքներին է հասնում, բացի մեզնից, բոլորին մեղավոր ու պատասխանատու ենք կարգում: Հատկապես բիրտ, բայց, միեւնույն ժամանակ, շողոքորթող արեւելքում, որտեղ մեղմորեն շողոքորթում ու կրքոտ բռնաբարում են, օրենքներն էլ գործում են ըստ այդմ:
Այսօր, երբ աշխարհը նոր քարտեզ ձեւելու գործընթացների մեջ է, հայ հասարակությունը սոցիալական ցանցերում է պաշտպանում հայրենիքը: Բոլորը մեկը մյուսից առավել հայրենասեր ու հայրենամեռ են, բայց Քարագլխի բարձունքում, չգիտես ինչպես, ադրբեջանցիներն են դիրքավորված, Փառուխ գյուղն էլ խաղաղարար առաքելություն իրականացնող ռուսական զորախմբի վերահսկողության տակ է՝ առանց գյուղի բնակիչների: Վաղը, բացառված չէ, գյուղում, լավագույն դեպքում, ռուսներ կամ ՌԴ կազմի մեջ ներառված օտարազգի այլ միավորումներ, վատագույն դեպքում՝ ադրբեջանցիներ կբնակվեն: Պատկերը մեր աչքի առաջ, ցավոք, աննշմար ու անհույզ կգա, նորից բոլորին-բոլորին մեղավոր կհանենք ու, մի գերհզոր գրառում անելով, սրտներս հովացած, կշարունակենք սպասել հերթական մղկիտին:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
