Դուն կըրնա՞ս սեւ թուղթ տալ: Չես կըրնա, ես էլՙ չեմ կըրնա… Դուք կարո՞ղ եք գնալ այն 32 տները, որտեղ զոհ ունեն ու ինչ-որ բան ասել. չեք կարող, ես էլ չեմ կարող: Զոհվածի ընտանիքին ի՞նչ ասես, ի՞նչ հարցնես, մոր աչքերին նայես ու ի՞նչ ասես, ինչպե՞ս ասես, թե իր որդու ձին որտե՞ղ թողեց իր բալին, դուք գիտե՞ք, թե որտեղ թողեց եւ ինչու թողեց ու ինչու հենց նրա բալին թողեց, չգիտեք: Ես էլ չգիտեմ:
Ամեն զոհի նկարի տակ գրում ենքՙ ցավում ենք եւ հպարտանում: Ճիշտ ենք գրում, չնայածՙ ես, օրինակ, դա էլ չէի գրի, ոչՙ «ցավում ենք» կգրեի, քանի որ ցավը մեղմ է ասած, ոչ էլ «հպարտանում ենք», քանի որ ես չեմ ուզում զոհով հպարտանալ, ես ուզում եմ կյանքով հպարտանալ, տեսնել, թե ինչպես են մարդիկ ապրում, եւ հպարտանալ:
32 տուն ունենք, որտեղ չենք կարող մտնել, որտեղ բան չունենք ասելու, բառ չենք գտնի, որ ասենք, որտեղ չեն խոսում, ոչ թե որովհետեւ ընդունված չէ, այլ քանի որ ուժ չկա, ցավը հաղթել է ուժինՙ այդ տներում: Ցավն ամենաուժեղն է այդ տներում:
Բայց 31 ուրիշ տուն էլ ունենք: Ստեփանակերտից հայտնում են, որ ապրիլի 1-7-ը միայն Արցախի մայրաքաղաքի ծննդատանը 31 երեխա է ծնվել: Ծնվել: Ծնվելն ապրելն է: 31 կին, մայր, այս օրերին իր որդուն կամ դստերը սեր է փոխանցում: Սերը պատերազմ չէ, սերը պատերազմից ուժեղն է: Մենք 31 հերոս տուն ունենք:
Երեկ մայրության եւ գեղեցկության օրն էր, այսքան բան:
