ՎԱԼԵՐԻ ՄԱՐԿԱՐՅԱՆ
Օրերս անցնում էի Տերյան փողոցի եւ Սայաթ-Նովա պողոտայի խաչմերուկի մոտով:
Լուսացույցը կարմիր գույնով կանգնեցրել էր ոչ միայն ինձ, այլ նաեւ եւս 7 թե 8 հետիոտների:
Մի փոքր հեռավորության վրա կանգնել էր մի գեղեցկադեմ աղջիկ, որի ոտքերի մոտ վազվզում էր մի երկարամռութ փոքրիկ շնիկ:
Ամեն ինչ նորմալ կլիներ, եթե չմոտենային չորս տղաներ, որոնք առանց հաշվի առնելու լուսացույցի կարմիրը, արագորեն սկսեցին անցնել պողոտայի մյուս կողմը: Իրենց միացան եւս երկու հետիոտն, որոնք մինչ այդ մեզ հետ հանգիստ սպասում էին կանաչ գույնին:
Ինչպես միշտՙ կարգապահ քաղաքացիները մնացին վիրավորված կանգնած իրենց տեղերում եւ միայն Աստված գիտի, թե ինչ էին նրանք մտածում այդ երիտասարդների եւ նրանց ծնողների մասին:
Իսկ ի՞նչ մտածեց փոքրիկ շնիկը իր հերթինՙ ես չգիտեմ: Սակայն շնիկը զարմացած նայելով հեռացող անդաստիարակ երիտասարդների հետեւիցՙ գլուխը բարձրացրեց եւ նայելով իր տիրոջ աչքերին սկսեց հաչել…
Բոլոր կանգնածները զարմացած նայեցին շնիկին, հետո նորից հեռացող տղաներին եւ ավելի հաստատակամ մնային իրենց տեղում:
Վառվեց լուսացույցի կանաչ լույսը…
