Լիբանանահայ թատրոնը չնայած Լիբանանում շարունակ տիրող խժդժություններին` հանդիսատեսի առջեւ շարունակում է հանդես գալ նոր ներկայացումներով: Բեյրութի հայկական մի քանի թատերախմբերի բեմադրիչ ու գեղարվեստական ղեկավար, պիեսների հեղինակ, Հայաստանից գործուղված ռեժիսոր Ռոբերտ Առաքելյանն ասում է` թեեւ հանդիսատեսի ու թատրոնի միջեւ կապը չի կտրվում, սակայն թատրոնը խնդիր ունի հանդիսատեսի թվի: «Քանի որ հանդիսատեսները շատ չեն, նույնիսկ լավագույն ներկայացումը 7 անգամից ավելի չենք խաղում: Երբ ներկայացումների շարքը արդեն պետք է թռիչք առնի, արդեն վերջանում է», ափսոսանքով նշում է Ռոբերտ Առաքելյանը:
Երեկ «Հայացք» ակումբում խոսելով լիբանանահայ թատերական կյանքից` Ռոբերտ Առաքելյանն ավելացրեց, որ անում են ամեն ինչ, որպեսզի հայրենի բեմում ընթացքող բեմադրություններից լիբանանահայ թատրոնը հետ չմնա եւ փորձում են մի թատրոնում ընդգրկել տարբեր ժանրեր եւ ուղղություններ:
Իսկ հանդիսատեսի թվի պակասը Ռոբերտ Առաքելյանը չի կապում արտագաղթի հետ, քանի որ լիբանանահայ գաղութից արտագաղթ չկա, ավելին` կա ներգաղթ Սիրիայից: Լիբանանահայ թատերախմբերը համալրվում են սիրիահայ գաղութից ներգաղթած դերասաններով: Ռոբերտ Առաքելյանը, սակայն, ցավով է նշում, որ երիտասարդները թատերական աշխատանքը չեն ուզում ընտրել որպես մասնագիտություն:
Ինչ վերաբերում է թատերախմբերի ֆինանսավորմանը, Ռոբերտ Առաքելյանն ասում է` Լիբանանի պետությունը ֆինանսավորում տրամադրում է արվեստի համար ընդհանրապես, սակայն թատրոնին ու բեմադրություններին դրանից հասնում է շատ քիչ գումար, որով հնարավոր չէ առաջ շարժվել: Թատերախմբերին անհրաժեշտ գումարները, ըստ բանախոսի, հիմնականում ստացվում են տարբեր ընկերությունների ծանուցումներից, որոնք տեղադրվում են թատերախմբերի ու բեմադրությունների մասին բրոշյուրներում: Իհարկե, երբեմն բեմադրությունները հովանավորող բարերարներ էլ լինում են:
Խմբ. կողմից. – Մեզ տարօրինակ է թվում հարգելի բեմադրիչի պնդումն այն մասին, որ լիբանանահայ թատերախմբերը չունեն ֆինանսավորման կայուն աղբյուրներ: Դժվարությամբ, սակայն կայուն կերպով, այդ թատերախմբերի մեծ մասը գլխավորաբար ֆինանսավորվում է համապատասխան մշակութային միությունների կողմիցՙ ՀԲԸ Միություն, Համազգային թե այլ:
