«Ազգ» օրաթերթը նախորդ շաբաթ հոդված էր հրապարակել «Մարտունու զինկոմիսարիատը չի վճարել 8 բուժաշխատողների 2 ամսվա աշխատավարձը» վերնագրով, որտեղ ներկայացրել էինք, որ նախազորակոչայինի ժամանակ բուժաշխատողները հունվար-փետրվար ամիսներին աշխատել են, սակայն աշխատավարձ չեն ստացել:
Մարտունու բժշկական կենտրոնից հոդվածի առնչությամբ նամակ ենք ստացել, որ զինկոմիսարիատն իրավունք չունի վարձատրելու բուժաշխատողների աշխատավարձը: Վճարները կատարում է «Մարտունու ԲԿ» ՓԲԸ-ն: Բժշկական կենտրոնի գլխավոր բժիշկ Եղիշե Հարեյանի հետ հեռախոսազրույցից պարզ դարձավ, որ իրենք գումարը ստանում են առողջապահության նախարարությունից: Հետաքրքրականն այն է, որ, ըստ օրենքի եւ պայմանագրի, նրանք վարձատրվում են 8 ամսվա աշխատանքի համար, այսինքնՙ հունվար-փետրվար ամիսներին բժիշկները աշխատում են, սակայն չեն վարձատրվում: Հարեյանի խոսքերովՙ միշտ էլ այդպես է եղել ու երբեւիցէ դժգոհություններ չեն եղել:
Տարեսկզբին Մարտունու զինկոմիսարիատում տեղի է ունեցել ժողով, որի ժամանակ զինկոմը հայտարարել է, որ բժիշկների համար լավ լուր ունիՙ հունվար-փետրվար ամիսների համար էլ են վարձատրվելու: Մեր այս դիտարկմանը Հարեյանն ասաց. «Ով նման հայտարարություն է անում, թող նրանից պահանջեն: Մենք, ըստ օրենքի եւ ըստ սահմանված չափի, բժիշկներին գումար տրամադրում ենք: Ես խաբելու ոչինչ չունեմ»:
Բնականաբար, գլխավոր բժշկին չհավատալու պատճառ չունենք, մանավանդ որ նախորդ հոդվածում էլ որեւէ կերպ իրեն չէր վերագրվում կատարվածը, այլՙ զինկոմին, ով իրավասու չլինելով հանդերձ հայտարարում է աշխատավարձերի տրամադրման մասին, հետո լռումՙ ստեղծելով տպավորություն, թե քաղաքացիներին խաբել են:
Մյուս կողմից, անհասկանալի է նաեւ առողջապահության նախարարության դիրքորոշումն առ այն, որ բուժաշխատողները պետք է ողջ տարին աշխատեն, սակայն աշխատավարձ տրամադրվի 8 ամսվա համար: Ինչի՞ համար է նման որոշումն ու ինչո՞ւ պետք է բժիշկները չվարձատրվեն այն ամիսների համար, երբ իրոք գործ են կատարում: Սա, մեղմ ասած, տարօրինակ ու անհասկանալի է:
Ինչպես զինվորականներն են փաստում, ինչպես հաճախ նշում է պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանը, բանակը սկսվում է զորակոչից: Այս առնչությամբ գլխավոր հանգամանքն այն է, որ հիվանդ կամ խնդիրներ ունեցող տղաներին բանակ չտանեն, կամ ուղարկեն համապատասխան ստորաբաժանումներում ծառայելու: Ի վերջո չի կարելի կարճատես կամ սրտից թույլ զինվորին համարել պիտանի եւ ուղարկել առաջին գիծ: Այս առնչությամբ ամբողջ պատասխանատվությունը դրվում է բժիշկների վրա, իսկ նրանք բարեխի՞ղճ կկատարեն իրենց պարտականությունը, երբ, ըստ օրենքի, կատարած աշխատանքի համար չեն վարձատրվելո՞ւ: Մարդկային գործոնն իհարկե շատ կարեւոր է, հայրենասիրությունըՙ նույնպես, սակայն դրանցով ընտանիք չես կարող պահել:
Այս առնչությամբ ակնկալում ենք նաեւ առողջապահության նախարարության պատասխանը:
