Աշխարհում հասարակական-քաղաքական հեղաբեկումների ու ցնցումների առումով ամենավատ բաները հաճախ ծրագրվում, կատարվում են ամենալավ կարգախոսների ներքո: Հայ Առաքելական եկեղեցու դեմ վարչապետ Փաշինյանի ու իր կառավարող խմբի այս արդեն սահման չճանաչող հակաօրինական տգեղ, ավերիչ արշավը, ինչ փաթեթավորմամբ էլ որ իրենք այն փորձեն ներկայացնել, իր դրսեւորումներով կարող է ծառայել, նվազագույնը, մեր իրականությունում ազգային այդ անսասան կառույցի դերի նսեմացման նպատակին: Առավել եւս եթե, ինչպես նշում են տեղի ու արտերկրի տարբեր մեկնաբաններ, այն աշխարհաքաղաքական կամ համենայն դեպս արտաքին ուղղորդվածություն ունի:
Երբ իրենց շրջիկ անբարեխոհ, ապստամբական պատարագը իշխանության ուժով, անգամ դեկտեմբերի 7-ի դառն խորհուրդը չհարգելով այդ օրը բերում են Գյումրու Սբ. Յոթվերք՝ քաղաքիս երբեւէ այդպիսի անհարգալից «այցելության» չենթարկված Մայր եկեղեցի, դա քաղաքացուս տեսանկյունից արդեն իսկ աններելիության սահմանից այն կողմ է: Իսկ արդեն հայ հավատի սրբություն սրբոց Միածնաէջ Մայր Աթոռի ու Մայր տաճարի տարածքի դեմ կրկնվող ոտնձգությունները դժվար է բառերով գնահատել…
Նրանք, ովքեր կոչված են երկիրը պաշտպանելու արտաքին չդադարող մարտահրավերներից, իրենք են նոր մարտահրավերներ ստեղծում երկրի ներսում: Հարց է առաջանում ՝ ինչո՛ւ…
Հիշում ենք, չէ՞, Ամենայն Հայոց երջանկահիշատակ կաթողիկոս Վազգեն Առաջին Վեհափառի ազնիվ խոստովանությունը. «Ես քրիստոնեությունն ընդունում եմ այնքանով, որքանով այն ծառայում է իմ ազգին»: Այսպես ծառայելով այն մեզ համար դարձել, դարերի հոլովույթում եղել ու մնում է իրոք ազգային կառույց: Դժվար է կարծել, թե այսօր մեր ազգային Եկեղեցին այսպես պառակտողներն ու հալածողներն իրենք չգիտեն, որ այս ամենով նաեւ Սահմանադրություն ու ամեն կարգ են խախտում, վատ նախադեպ եւ օրինակ ծառայելով քաղաքացիների համար: Բայց անում են, որովհետեւ նման բաները եւ պետական մակարդակով մեզ հրամցվող, պարտադրվող ու շատ այլ բաներ ՀՀ-ում այժմ կատարվում են մեկ մարդու կամքով, քմահաճույքով ու մատի շարժումով: Ահա սահմանադրական կարգին վերաբերող մի էական օրենսդրական խնդիր:
Երբ նախորդ իշխանության օրոք (ա՛խ այդ «նախկինները»…) նախապատրաստվում էին Սահմանադրության 2015 թ. փոփոխությունները, որոնցով Հայաստանը կիսանախագահականից անցում էր կատարելու խորհրդարանական կառավարման, նախատեսվող փոփոխությունների բնույթի մասին «Ազգի» մի խմբագրականը վերնագրված էր «Խորհրդարանակա՞ն, թե՞ վարչապետական կառավարում»: Այդ փոփոխությունները, ըստ տարածված արտահայտության, «կարված էին» երկրի այն ժամանակվա նախագահ, ինչպես հետո պարզվեց՝ արդեն որպես վարչապետ հանրապետությունը ղեկավարել ցանկացող Սերժ Սարգսյանի «հագով», բայց դրանցով ընձեռվող փաստորեն անսահմանափակ իշխանությունը շատ շուտով բաժին հասավ մինչ այդ ընդդիմադիր Նիկոլ Փաշինյանին:
2018-ին վերջինիս իշխանության գալու հասարակական ոգեւորության աղմուկին ի տես գրելով «Մեկ տարի հետո գովենք», անգամ չէինք կարող պատկերացնել՝ այդ իշխանության այսքան տարիների ընթացքում որտեղից ուր կարող էինք հասած լինել… Բոլոր այն մեզ պատուհասած դժբախտություններն ու աճած մարտահրավերները, ազգային արժեքային համակարգի դեմ բոլոր մեղանչումները, որոնցից մեր հասարակության ուշադրությունն ու էներգիան նաեւ փորձում են ամեն օր տարբեր նման եւ այլ բաներով շեղել, կապված են մեկ անձի ընձեռված այդ անսահմանափակ իշխանության, անհրաժեշտ իրական հակակշիռների բացակայության հետ: Այս իշխանության վերարտադրության պարագայում դրանք խորանալու են…
Երեւի հարկ չկա ապացուցելու, որ որեւէ չվերահսկվող միանձնյա իշխանություն ի վերջո կարող է դառնալ բռնապետություն: Նայած ում ձեռքում է այդ զորեղ ու նաեւ վտանգավոր զենքը: Այստեղից՝ հարակից երկրորդ խնդիրը. ո՞ւր է այն իրավական գործուն մեխանիզմը, որով կարելի կլինի բռնել թեկուզ երկրի ղեկավարի ձեռքը կամ նրան պատասխանատվության կանչել օրինազանցության, պաշտոնազանցության ու պաշտոնի չարաշահման, նման եւ այլ մեղանչումների դեպքում:
Եվ ընդհանրապես, այսպես շարունակվել չի կարող: Երկրի ներսում անվերջ պառակտում, թշնամանք ու ատելություն սերմանելու, հուդաներ աճեցնելու, ազգային հենասյուներ քանդելու այս վտանգավոր ընթացքը պետք է կանգնեցվի:
ԳԵՂԱՄ ՄԿՐՏՉՅԱՆ
