Շարունակում եմ այն համոզմանը մնալ, որ Հայաստանում իշխանափոխության հնարավոր է հասնել՝ քաղաքական ճգնաժամ ստեղծելով: Իսկ ճգնաճամ կլինի այն պարագայում, երբ խորհրդարանական ընդդիմությունը մեկ մարդու նման մանդատը վայր դնի: 2020-ի աղետաբեր պատերազմից հետո տեսանք, որ ընդդիմությունը փողոցի պայքարով իշխանափոխության հասնել չի կարողանում, կամ էլ, գուցե, իրականում նման նպատակ չունի էլ: Նրանց՝ խորհրդարանական աշխատանքն էլ մի բանի նման չէ. մե՛կ քննադատում են իշխանությանը, թե ինչպես կարելի է, օրինակ, «սնդիկի» մասին օրենք քննարկել, մե՛կ՝ իրենք են միանում նույն խրախճանքին, ու, օրինակ, դատավորների թեկնածուների հարցն են քննարկում:
Ընդդիմությունը, որ 2020-ից հետո պատեհ ու անպատեհ բոլոր առիթներով բարձրաձայնել է, թե մեր երկրում մի մարդ պետք է հրաժարական տա, ու նա Նիկոլ Փաշինյանն է, այժմ մեծագույն սիրով մնասնակցում է խորհրդարանական աշխատանքներին ու քննարկում, քննադատում ամենատարբեր թեկնածուների առաջադրման հարցը:
Օրեր առաջ էլ հերթական անձի՝ դատավորի թեկնածությունը քննարկելիս՝ ընդդիմադիրները նոր շոու բեմադրեցին, իբրեւ թե բարկացան, տեղից ելան, փորձեցին բռունցնքներ բանեցնել: Երկրի ղեկավարն անվրդով, առանց ավելորդ հուզումների Արցախն Ադրբեջանի կազմում ճանաչելու մասին է հայտարարում, «ձեռի հետ, ոտի վրա» էլ Հայաստանի սուվերենությունը կասկածի տակ դնում, խորհրդանական ընդդիմությունը մաչոյակռիվ է տալիս: Դասականի ասած՝ իյա իրո՞ք:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
