Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն ըստ երեւույթին կարծում է, որ իրեն այլեւս ոչ մի զսպող գործոն չի կարող կաշկանդել, ասվում է վերջին շրջանի հայաստանյան իրադարձությունների վերաբերյալ ռուսական «Ցարգրադ» հեռուստաալիքի մի հրապարակման մեջ: Իր հակառակորդներին ուղղված ուղղակի վիրավորանքներից նա, ինչպես նշվում է, անցել է քաղաքական ճնշման եւ պաշտոնեական լիազորությունների բացահայտ չարաշահման: Փաշինյանի քննադատները զարմանալիորեն դառնում են ոչ թե քաղաքական մրցակիցներ, այլ իրական բանտարկյալներ:
«Սա արդեն Նիկոլ Վովաեւիչի անձնական հակամարտությունը չէ կաթողիկոս Գարեգին Երկրորդի հետ, այլ այն բանի խոստովանությունն է, որ Փաշինյանը եւ նրա խումբը պայքարում են Հայաստանի ու հայ ժողովրդի հոգեւոր հիմքերի դեմ,- դեռ Սուրբ Էջմիածնի տարածք ուժայինների ներխուժման հայտնի գործողությունից առաջ այս հեռուստաալիքի կայքում նման կարծիք է հայտնել «Ռուս ուղղափառ եկեղեցու միջխորհրդարանական ներկայության» անդամ Միխայիլ Տյուրենկովը:- Փաշինյանի օգտագործած «մեծածավալ եւ չարամիտ քրեաօլիգարխիկ-կղերական ծրագիրը կանխելու» մասին ձեւակերպումն ինքնին հիշեցնում է խորհրդային ժամանակների ամենահոռի հակակրոնական քարոզչությունը»:
Հիշեցնելով նաեւ Լեռնային Ղարաբաղին վարչապետի «ամոթալի դավաճանությունը» եւ նկատի ունենալով «Հայ առաքելական եկեղեցու դեմ նրա սկսած այսօրվա պատերազմը», Մ. Տյուրենկովը պատմական փորձը վկայակոչելով նկատում է, թե կատարվող նման գործողությունների համար չզջալու դեպքում անձին լավ բան չի սպասում: Ինչպես, ի դեպ, նաեւ Ուկրաինայի նախագահ Զելենսկուն, որին, ըստ հոգեւոր գործչի, սկսում է նմանվել Փաշինյանը:
«Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի գլոբալիստական վարչակազմի հակաքրիստոնեական էությունն ակնհայտ է,- իր հերթին գրում է «Ցարգրադի» հիմնադիր Կոնստանտին Մալոֆեեւը:- 2018 թվականի երեւանյան մայդանից անմիջապես հետո նա սկսել էր հարձակումները Հայ եկեղեցու դեմ. նրա՝ կաթողիկոսին վիրավորանքներ, Հայաստանի եւ Ռուսաստանի հոգեւոր մտերմության դեմ ելույթներ»:
Կայքի մեկ այլ հոդվածում, վերլուծելով իրավիճակը, քաղաքագետ Իվան Մեզյուխոն հայտարարում է. Նիկոլ Փաշինյանն ինքն իրեն քաղաքական դատավճիռ է ստորագրել: Հայերը նրան չեն ների Եկեղեցու նվաստացման համար:
«Երբ մի քաղաքական գործիչ, որն ինքն է իշխանության եկել ոչ լիովին լեգիտիմ ճանապարհով, միաժամանակ հայտարարում է ինչ-որ պետական հեղաշրջման մասին, դա ծիծաղելի է թվում: Որովհետեւ Փաշինյանին, վերջին հաշվով, կարելի է անվանել հայ Մայդանի ամենաիսկական ակտիվիստը: Ի վերջո, հենց նա էր, որ օգտագործեց Մայդանի տեխնոլոգիաները Հայաստանում՝ հայկական պետության վարչապետ դառնալու, ապա իր երկիրը բացարձակապես արեւմտամետ ուղիով տանելու համար՝ առանց հաշվի առնելու նրա ազգային շահերը, որոնք ներառում են նաեւ այնպիսի կարեւոր հաստատության ավանդական արժեքներին աջակցությունը, ինչպիսին է Հայ եկեղեցին»:
Այո, չի կարելի բացառել, որ Հայաստանում կան մարդիկ, որոնք կցանկանային հեղաշրջում կազմակերպել, բայց ներկայիս քաղաքական իրավիճակը դա անհավանական է դարձնում, ասվում է մեկնաբանությունում: Փաշինյանը երկրի ներսում ձգում է պտուտակները, սահմանափակում քաղաքական ազատությունները եւ բանտարկում հակառակորդներին: Փաստորեն անվտանգության ուժերին վերահսկելով՝ նա ստեղծել է մի համակարգ, որտեղ հեղաշրջումն անհնար է:
«Դրանից ելնելով՝ կարելի է ենթադրել, որ այսպես կոչված պետական հեղաշրջման մասին պատմությունն ակնհայտ կեղծիք է: Տեսնենք, թե ինչպես կարձագանքի դրան հայ հասարակությունը: Ես չեմ բացառում, որ այս թեման բորբոքելով՝ Նիկոլ Փաշինյանը միայն կբարձրացնի բողոքի տրամադրությունների մակարդակը երկրի ներսում: Այսպես կոչված պետական հեղաշրջման պատմությունը կարող է նրա համար հակառակ ազդեցություն ունենալ»,- եզրափակում է քաղաքագետը:
Գ. ՄԿՐՏՉՅԱՆ
