Իրադարձություններով արտակարգ հարուստ եղավ վերջին շաբաթը։ Գլխավորներից առաջինը՝ Թունիսում, ֆրանկոֆոն երկրների տարեկան համաժողովում, բնականաբար նախագահ Մակրոնի գլխավորությամբ եւ մասնակցությամբ, բնականաբար նաեւ նախագահող երկրի՝ Հայաստանի վարչապետ Փաշինյանի, որը թեեւ Մակրոնի պատվին չարժանացավ, այսինքն ոչ մի ապտակ չստացավ թունիսցիներից, սակայն բոլորին, բոլորիս զարմացրեց համաժողովում ֆրանսերեն իր ճառը ղ-երով կարդալու ջանասիրությամբ, ինչպես իրեն ընկերակցող արտգործնախարար Միրզոյանը, որ աշխարհի տարբեր ուղղություններով զիգզագային իր ուղեւորությունների արանքում ժամանակ էր գտել ներկա գտնվելու նախագահությունը Թունիսին հանձնելու արարողություններին։
Նախագահության հանձնման 2-րդ արարողությունը տեղի ունեցավ արդեն Երեւանում, չորեքշաբթի օրը, ՀԱՊԿ անդամ երկրների նախագահների ինքնաթիռների շքերթային վայրէջքի, դիմավորման արարողությունների ապաշնորհության, մայրաքաղաքի փողոցներում առաջացած դժոխային խցանումների պայմաններում։ Այստեղ էլ գլխավոր հերոսը նախագահ Պուտինն էր, որ թեեւ նույնպես զերծ մնաց այտերի «փաղաքշական» շփումից, սակայն փոխարենը արժանացավ հակադիր՝ համակրական ու հակադրական ցույցերի՝ մի տեղ ռուսական եւ մի տեղ ուկրաինական դրոշներով։ Թեեւ բոլորը, բոլորս ակնկալում էինք, որ բուն հանդիսավարը կհանդիսանա Ռուսաստանի առաջնորդը, սակայն բոլորին գերազանցեց Լուկաշենկոն՝ Բելառուսի նախագահը, որի տրամադրությունը շատ էր բարձր՝ դժվար է ասել ՀԱՊԿ-ի նախագահությունը ստանձնելո՞ւ, այդ առթիվ Բաքվի իր «ախպորից» կրկին կամ նորից թեյավճար ստանալո՞ւ, թե՞ գիշերը Գագոյի հետ քեֆ անելու հեռանկարից։
Համենայնդեպս, Լուկաշենկոն հարկ համարեց սփոփելո՞ւ, ծաղրելո՞ւ, թե՞ նկատողություն անելու մարմաջով տարված, Փաշինյանին նկատել տալ նրա դեմքի մռայլությունը, որին չիմացվեց ինչ պատասխան տվեց Հայաստանի վարչապետը։ Այսուհանդերձ վերջինս շա՜տ լուրջ եւ խիստ էր, երբ կարդում էր, միշտ փաշինյանական ռուսերենով, իր ճառը, եւ է՛լ ավելի խիստ՝ երբ հայտարարում էր, որ չի ստորագրի ո՛չ հռչակագիրը, ո՛չ էլ համաձայնագիրը, որտեղ ընդառաջում չկա Հայաստանի պահանջին, ենթադրաբար՝ սաստել Ադրբեջանին, պահանջել նրա զորքերի հեռացումը ՀՀ տարածքներից, վերջ տալ ագրեսիվ ու հրահրիչ գործողություններին, որոնք չդադարեցին նույնիսկ ՀԱՊԿ նիստի կայանալու օրը։
Ինչպես Թունիսից, այնպես Երեւանի «Դվին» հյուրանոցից սպրդած տեղեկությունները խորքային չեն, իսկ պաշտոնականը՝ «քննարկեցին փոխադարձ հետաքրքրություն ներկայացնող հարցերի» մակարդակից՝ ոչ այնքան բարձր։ Սպասելով հետագա պարզաբանությունների՝ կարող ենք արձանագրել, որ հայկական կողմը, փաստորեն եւ արդարորեն, մերժել է վավերացնել իր գլխավոր պահանջներին անհամարժեք փաստաթղթերը, որոնք ենթակա են, դիվանագիտական բացատրությամբ, հետագա մշակման, այսինքն… էշի զատիկին։ Չգիտենք նաեւ, նախ Մակրոնի, ապա Պուտինի հետ խորհրդապահական բնույթի հանդիպումներում ի՞նչ է քննարկվել եւ ի՞նչ պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել, եթե այդպիսիք կան։ Առավել հետաքրքրական պիտի լիներ իմանալը, թե ի՞նչ արդյունք է ունեցել Պուտին-Փաշինյան tete-a՝-tete-ը, որը կայացել է Ռուսաստանի նախագահի ավտոմեքենայում, Զվարթնոց-Երեւան ճանապարհին։
Բոլոր դեպքերում կարելի է ասել, որ շաբաթվա բոլոր հանդիպումները, շփումները, քննարկումներն ու ելույթները կարելի է բնութագրել որպես «բազում աղմուկ վասն ոչինչի»։ Այսինքն՝ գործնականորեն դրական ոչ մի բան։ Այլ ընդհակառակն՝ փակուղի, ավելի ճիշտ՝ կրկնակ փակուղի։
Քաղաքական հարաբերությունների ասպարեզում, ի տարբերություն անձնականի, սխալները, թերացումները եւ մյուս մեղքերը բնավ ու երբեք չեն ներվում, ընդհակառակն՝ պատժվում են անպայման, խիստ կամ նվազ խիստ չափերով։
Մաղթենք, որ պատիժը լինի նվազ խիստ։
ՀԱԿՈԲ ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ
