Մեր խմբագրությունում առաջին իսկ օրերից մտածել ենք հատուկ մրցանակ կամ պարզապես պատվոգիր ստեղծել մեր այն ընթերցողների-բաժանորդների համար, որոնք հավատարիմ հետեւողականությամբ կարդում են «Ազգ»ը: Դժբախտաբար մեզ ցարդ չի հաջողվել այդ PR նախաձեռնությունը կյանքի կոչել, խոստովանենք՝ մեր իսկ անհետեւողականության պատճառով:
Վերջերս «Ազգ»ը այդպիսի մի ընթերցողի կորցրեց՝ տիկին Ամալյա Գեւորգյանին, որ թերթի առաջին համարից (1991 փետրվարի 16) սկսյալ ուշադիր ընթերցումով հետեւում էր մեր յուրաքանչյուր համարին եւ, նույնիսկ, բծախնդրորեն ծալում-պահում էր բոլոր համարները…
Ուսուցիչ էր տիկին Ամալյան, մեր այն ուսուցիչներից, որոնց գլխավոր առաքելությունը, բացի գիտելիքներից, հայրենասիրություն ջամբելն էր աշակերտներին, իրարահաջորդ սերունդներին: Նա հենց այդպես էլ դաստիարակել էր իր երկու որդիներին, որոնցից կրտսերը Կարենն էր, Հայաստանում ռամկավար առաջին տղաներից, որ զենքը ձեռքին զոհվեց Արցախի ազատագրման առաջին մարտերում, իսկ երկրորդը՝ էներգետիկ եւ անվտանգության հարցերի ճանաչված փորձագետ, մի շրջան «Ազգ»ի աշխատակից Արմեն Մանվելյանը:
Առաջացած տարիքում, շուրջ 40 օր է արդեն, կյանքից հեռացել է տիկին Ամալյան, մեր թերթի ամենահավատարիմ ընթերցողներից մեկը:
Ափսոս որ չկարողացանք իր կենդանության գնահատանքի մեր տուրքը պաշտոնապես մատուցել նրան: Ափսո՜ս:
«Ազգ»
