Վերջերս վերահրատարակվեցին պատմաբան Գեղամ Կիրակոսյանի «Հայաստանը Լանկ Թեմուրի եւ թուրքմեն ցեղերի արշավանքների ժամանակ» (1997թ.) եւ «Սասուն» (2010) խոշոր աշխատությունները: Առաջինը, կարելի է ասել, ընդգրկուն մի դասագիրք է՝ միջնադարյան Հայաստանի թերեւս մթնոտ եւ քիչ ուսումնասիրված տարիները գիտական խոշորացույցի տակ առնող (1386-1500թթ):
Երկրորդ գիրքը՝ «Սասուն»-ը, առաջին հերթին ինքնատիպ է իր պատմողական վճիտ երանգով, որ երբեմն հստակ գիտական է, երբեմն ենթադրող ու թեական, երբեմն էլ՝ հուզառատ բանաստեղծական: Գիրքն ընդգրկում է Սասունի գրեթե ամբողջ պատմությունը, մթա անստույգ թվացող տարիներից մինչեւ մեր օրեր, մինչեւ հեղինակի այցը Սասուն, որտեղ էլ ավարտվում է գիրքը՝ ընթերցողին թողնելով էպիկական երազներ, մորմոքուն պատմություն եւ աննկարագրելի կլանում:
Հաշվի առնելով այսօրեական մարմաջուն հրատարակությունները, որոնց հեղինակները անխնա մսխում են սրբազան օֆսեթը, ապա պետք է շեշտել, որ Գեղամ Կիրակոսյանի մի ամբողջ կյանք տեւած ուսումնասիրությունների վերահրատարակումը ուղղակի սքանչելի իրողություն է:
Գրքերը հրատարակել է «Արմավ» հրատարակչությունը:
ՀԱՅԿ ՍԻՐՈՒՆՅԱՆ
