Իշխող «Քաղաքացիական պայմանագրում» չեն կողմնորոշվում՝ Արցախում ստեղծված իրավիճակի համար ո՞ւմ մեղադրեն՝ խաղաղարար առաքելություն իրականացնող խաղաղապահ զորակազմին, միջազգային կառույցներին, թե՞, ինչպես միշտ, նախկիններին: Ամենազավեշտալին այն է, որ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի թիմակիցներն անգամ այս հարցում միասնական դիրքորոշում չունեն, ու շրջափակման մեջ հայտնված Արցախի մասով՝ օրերս տեղի ունեցած արտահերթ նիտսի ժամանակ ՔՊ-ական պատգամավորներից ոմանք ուղիղ մեղադրանքներ էին հնչեցնում Ռուսաստանի հասցեին, մեծամասնությունը սակայն «մեր մե՜ծ եղբայր Ռուսաստան, օգնությա՛ն հասիր» շեշտադրմամբ դիմում էին պաշտոնական Մոսկվային:
44-օրյա պատերազմից հետո Փաշինյանն ու թիմակիցներն իրենց թեկուզ ամենաանշան սխալն ու վրիպումը չեն ընդունում: Մեղավորներ փնտրելու, գտնելու հարցում նրանք թերեւս անփոխարինելի են՝ նախկիններից մինչեւ անտեսանալի, չար ուժերին կարող են մեղադրել, միայն թե անսխալականի ու կատարյալի տիտղոսը որեւէ մեկը չհամարձակվի իրենց ձեռքից առնել: Սա ընդամենը անսխալականի անբուժելի բարդույթ կամ ախտանիշ է, ինչն անգամ տարիներ անց՝ պաշտոններին հրաժեշտ տալուց հետո էլ չի բուժվի: Արցախում ստեղծված իրավիճակի թիվ մեկ պատասխանատուն ու մեղավորը, առաջին հերթին, Նիկոլ Փաշինյանն է, ում ստորագրությունն էլ դրված է նոյեմեբերի 9-ի եռակողմ հայտարարության ներքո: Եվ եթե այժմ նա իրավիճակին (իր իսկ բառերով ասած) չի տիրապետում, ավելին՝ ձեռքերը կամաց-կամաց լվանում է Արցախից ու իր թիմակից-պաշտոնյաների շուրթերով հայտարարում, թե Հայաստանն ի վիճակի չէ ապահովել Արցախի անվտանգությունը, ապա դա դեռ չի նշանակում, թե Բերձորի միջանցքը նախկինները կամ «ռեւանշիստներն» են փակել:
Ռուսաստանն, այո, կոնկերտ հարցերի պատասխաններ պետք է տա, թե ինչպես է ստացվել, որ ադրբեջանցի այսպես կոչված բնապահպաններն անարգել եկել ու արդեն 5-րդ օրն անընդմեջ ակցիա են իրականացնում իրենց վերահսկողության տակ գտնվող տարածքներում: Բայցեւ օրվա իշխանությունները պետք է հասկանան, որ 2020-ից ի վեր մեր գլխին կախված աղետի գեղանկարիչն ու ռեժիսորն իրենք են, միա՛յն իրենք:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
