Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը մոսկովյան այցի ժամանակ Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի, ՌԴ օրենսդրի ու գործադրի անդամների հետ ունեցած հանդիպումներից հետո փաստաթղթերի փաթեթ է ստորագրել: Առաջին հայացքից դրանք երկրորդական կամ երրորդական փաստաթղթեր են, որ վերաբերում են երկու երկրների գիտակրթական, մշակութային եւ այլ ոլորտների համագործակցությանը, այնինչ հայ հասարակությունն, առաջին հերթին, Արցախի ու Հայաստանի անվտանգությանը վերաբերող հայտարարություն էր սպասում: Քաղաքական վերլուծաբաններն ու քաղգործիչները գրեթե միաբերան պնդում են, թե փաստաթղթերի փաթեթն տողատակեր չունի, դրա մեջ ռումբեր չկան: Բանավոր պայմանավորվածություններ, որոնց մասին մենք գուցե հետո՝ պոստֆակտում իմանանք, նույնպես չեն լինի: Ծածուկ, վարագուրված պայմանավորվածություններ, գուցե իսկապես չկան, բայց պնդել, թե սրանք ուղղակի, անշառ փաստաթղթեր են, կարծում եմ՝ այդքան էլ ճիշտ չէ: Երեկ արդեն ռուսական լրատվամիջոցները, որոնք պուտինյան քաղաքական գիծն են առաջ տանում, հրապարկումներ էին անում այն մասին, որ Հայաստանն ու Ռուսաստանը պայմանավորվածություն են ձեռք բերել օգնել ու օժանդակել միմյանց հատկապես այս փուլում, երբ Ռուսաստանն Արեւմուտքի կողմից պատժամիջոցների գրոհի է ենթարկվում: Երկու պետությունների կառավարությունների միջեւ ստորագրված, այսպես կոչված, փոխլրացման փաստաթղթերը, ըստ երեւույթին, ոչ այլ ինչ են քան միասնական տնտեսական համակարգի կամ միութենականության ազդարարման մեկնարկ:
Նույնաբովանդակ ու նույն տրամաբանությամբ փաստաթղթեր ունեն նաեւ Ռուսաստանն ու Բելառուսը: Մոսկվայում ստորագրված 30 կետանոց այդ հայտարարությունը, կարելի է ենթադրել, որ «բելառուսացման» եւ միութենական պետության արձանագրման նախերգանք է, ինչի հետ կարծես թե հաշտ են շատերը՝ անգամ ամենամոլի արեւմտամետները, եթե իհարկե նրանք գոյություն ունեն:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
