Սեպտեմբերի 13-ից հետո Հայաստանում օդն ասես կանգնած է: Թե՛ քաղաքական գործիչները, թե՛ մտավորականները, թե՛ հասարակական ակտիվություն ցուցաբերող անձինք ու պարզապես հասարակ քաղաքացիները շունչները պահած սպասում են, թե ինչ է գալու գլխներին: Մտահոգությունը միակն է՝ ի՞նչ է լինելու, եթե հանկարծ պատերազմ սկսվի:
Չարագույժ այս մթնոլորտին զուգահեռ, սակայն, Հայաստանի մի շարք մարզերում տարբեր անհատներ աթոռակռիվ են տալիս, թե ով է հաղթելու տեղական ինքնակառավարման մարմինների ընտրություններում: Ընդամենը երկու օր անց՝ սեպտեմբերի 25-ին, կայանալիք ընտրություններին հիմնականում իշխող «Քաղաքացիական պայմանագիր» ու մեծահարուստ, գործարար Ռուբեն Վարդանյանի «Ապրելու երկիր» կուսակցություններն են մասնակցում:
Արձանագրենք, որ պետության համար ծանրագույն այս օրերին մարզերում վերոնշյալ կուսակցությունների թեկնածուները, իրար հետ կատաղի պայքարի մեջ մտնելով, երբեմն մեկը մյուսին սեւացնելով, հնարավոր բոլոր լծակներն ու գովազդային եղանակները կիրառելով, քարոզարշավ են իրականացնում: Տարված համայնքապետի աթոռից եկող ջերմությամբ՝ նրանք անգամ չեն գիտակցում, որ վաղը, մյուս օրը, պետության մեջ այդ աթոռը դնելու տեղ անգամ կարող է չլինել: Ծայրահեղ տգեղ այդ տեսարանները փրփուրից կախվող խեղդվողի ասացվածքի նմանությունն ունեն: Իհարկե, քաղաքականությունը ընտրապայքար է ենթադրում, բայց երբ կողքիդ 18-ամյա զինվորի դիակ են հուղարկավորում, նրա ծնողները «բալա ջան» են կարդում, ընդունեք, բարոյական չէ հրապարակ դուրս գալ ու քվե խնդրել: Հատկապես մարզերում ու գյուղական համայնքներում, որտեղ մարդիկ ճանաչում են մեկը մյուսին, գիտեն բոլորի անցած ճանապարհը, ու մարդկային փոխհարաբերությունները բոլորովին այլ կերպ են կառուցվում:
Այժմ, փաստորեն, քաղաքականությունը սրբել-տարել է ամեն բան՝ թե՛ բարոյականություն, թե՛ սգավորի կողքին չգոռալու ներքին ամոթը:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
