Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, «խաղաղության դրոշը» ձեռքն առած, մոտ մեկ շաբաթ է՝ հասարակությանը հնարավոր ու անհնար բոլոր ձեւերով համոզում է, որ Հայաստանից նոր տարածքներ զիջելն անխուսափելի է: «Եթե չեք ուզում, որ ադրբեջանցին գա ու մեզ մորթի, պետք է ընդունեք ասածս, ու 4 գյուղերը հանձնենք՝ առանց ավելորդ աղմուկի». մոտավորապես նման տեքստ է հրամցնում մեր բոլորիս անվտնագության թիվ մեկ «երաշխավորը»:
Նրա՝ տալու մասին ձեռագիրը, իհարկե, նոր չէ. վերջին 4 տարվա ընթացքում խմբագրում ու խմբագրում է մեր երկրի քարտեզը՝ հօգուտ իր իսկ բնորոշմամբ՝ «կիրթ» Ալիեւի:
Առավել սոսկալի է ընդդիմության՝ «արխային» մնալու վարքագիծը, որ սոցիալական աշխատողի նման միայն արձանագրումներ է անում: Որ ամեն ինչ վատ է, հանձնելու դամոկլյան սուրն էլ՝ կախված բոլորիս գլխավերեւում, գիտակցում է ամեն ոք: Եվ ավելորդ անգամ դա ընդգծելու փոխարեն՝ գործել է պետք՝ հիմա՛ ու ամբո՛ղջ ուժով:
Ազգային ժողովում անդուլ տեքստեր ասելու կարիք չկա: Մարդիկ իսկապես հոգնել են այդ ամենից եւ ուզում են օր առաջ իմանալ՝ ո՞րն է իրենց անելիքը:
Տեսախցիկների առաջ իրար բզկտելու փոխարեն (արտերկիր մեկնելիս լա՜վ էլ քաղցր-մեղցր նկարներ եք հրապարակում, գուցե՝ շփվում եք) օրուգիշր գլուխ ջարդեք, մտածեք, քննարկեք՝ ի՞նչ անել, ո՞ւմ դուռը թակել, ի՞նչ ծանոթ մեջ գցել, ինչպե՞ս համախմբել աշխարհասփյուռ հայերին, որ մոտ ապագայում դուք էլ բոլորիս հետ մեկտեղ չհայտնվենք վայ-հարեւանի ձեռքում:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
