Ռազմական պատմության մասնագետ Մհեր Հակոբյանի ՖԲ էջից, –
Վերջին պատերազմից հետո սկսել եմ ՎԵՐԱԻՄԱՍՏԱՎՈՐԵԼ պատերազմի, հատկապես Հայրենական Մեծ պատերազմի մասին ֆիլմերը: Իրոք, ինչքան էլ ծանր, ողբերգական, հաճախ անելանելիության զգացումով են դրանք նայվում, բայց, երբ գիտես, որ վերջում մերոնք ԱՄԵՆ ԴԵՊՔՈՒՄ ՀԱՂԹԵԼ ԵՆ, այդ ֆիլմերն ի վերջո նայում ես նաև հայտնի հանգստությամբ, ինչ-որ տեղ նույնիսկ՝ թեթևությամբ: Ու վրադ չի ազդում ոչ գերմանական տեխնիկական առավելությունը, ոչ օդային գերակայությունը, ոչ զրահապատ բռունցքները և ոչ էլ նացիստական գերճշգրիտ համակարգը, գիտես, վերջում… մերոնք հաղթել են…
Մեկ տարի առաջ սկիզբ առավ Արցախյան III պատերազմը, որը ռազմական մակարդակում մեզ համար նման եղավ Հայրենական Մեծ պատերազմին, բայց…՝ իր կիսատ տարբերակով: Թշնամու թվական և տեխնիկական առավելություն, օդային գերակշռություն, թեև նահանջ, բայց ամուր հավատ, որ մենք դեռ առաջ ենք գնալու: Չեկավ, սակայն, մեր «մայիսի 9-ը», այլ մեզ ԲԱԺԻՆ ՀԱՍԱՎ «նոյեմբերի 10»:
Ու հիմա, նայելով պատերազմական ֆիլմերը, դրանցում մեկ այլ տեսակի ողբերգություն եմ տեսնում, չէ՞ որ բոլոր այդ մարդիկ՝ Հայրենականի ԻՐԱԿԱՆ ԶԻՆՎՈՐՆԵՐԸ, չգիտեին, որ վերջում հաղթելու են, նրանք հսկայական կորուստներ էին տալիս, նահանջում էին, նրանց գետնին էր սեղմում օդային գերակայությունը, ճնշում էր նացիստական զրահապատ բռունցքն ու գերմանական ողջ համակարգը: Այս ծանր պայմաններում նրանք չգիտեին, որ վերջում հաղթելու են, բայց… ՀԱՎԱՏՈՒՄ ԷԻՆ, ՀԱՎԱՏՈՒՄ ԷԻՆ, որ, ցանկացած դեպքում, հաղթելու են: Եվ իրենք հաղթեցին:
Մեր վերջին՝ ողբերգական այս պատերազմում ընկածներին հոգիներին ես խաղաղություն եմ ցանկանում, իսկ ողջ մնացածներին, ամենից առաջ՝ հավատ, ԱՄՈՒՐ հավատ ու վստահություն, որ մենք դեռ հաղթելու ենք, ՄԵՆՔ ՎԵՐՋՈՒՄ ՀԱՂԹԵԼՈՒ ԵՆՔ, իսկ մեր «նոյեմբերի 10»-ն էլ դեռ կփոխարինվի մի նոր «մայիսի 9-ով»:
Լռություն:
