Արա Նախշքարյանի ՖԲ էջից, –
Տարիներ շարունակ, երբ Արցախն իմն էր, քոնն էր, մերն էր, ավելի անվտանգ էր սահմանները։ Թշնամու կրակոցներից, երբ զոհվում էին մեր զինվորները, միանգամից վայնասուն էիք դնում, թե գրողին լիներ Ղարաբաղը։ Ղարաբաղը, որ չլիներ մեր էրեխեքը չէին զոհվի…
Լավ, ենթադրենք քդ տեսակը ճիշտ էր (չնայած՝ ոչ), հիմա՛, այսօր ո՞վ է մեղավոր, Արցախն հանձնենք, որ «խաղաղ» ապրեինք, հա՞։ Հանձնեցինք, խաղաղ ե՞նք։ Են պիցցայակերների իշխանության տարիներին երբեւէ լսել էի՞ք Գեղարքունիք, Սյունիք, Արարատ, Տավուշ, կամ շուտով Վայոց ձոր մարզերի վտանգավորության, կամ՝ վտանգավոր լինելու մասին ինչ որ մի լուր։ Արցախը նվիրեցինք ու Հայաստանի ողջ սահմանը ձարձավ վտանգավոր։ Այսօր Երասխի հատվածում մեկ զոհի մահը դեռ չէինք հասցրել սգալ, կեսօրից մի քիչ ուշ, լսեցինք երկրորդ զոհի անունը։
Բա հո հիմա էլ Արցախ չկա, ու ձեր որդիներն Արցախում այլեւս չեն ծառայում, ՀԱՅԱՍՏԱՆՈՒՄ են։ Բա ի՞նչ պատահեց։ Հիմա՞ ինչու են զոհվում։ Էլի են պիսայակեր մարդասպաններն են չէ՞, արել։ Հատուկ զանգել են Ալիեւին ու ասել, որ կրակեն…
թու ես ձեր մարդ ասողի։
Անհայրենիքներ, սրբապիղծներ, ուտող ուրացող քրդի շներ։
Վայելեք…
Ձեր կաշվի վրա պիտի զգաք, որ հասկանաք կորցնողի ցավը…
Հ.Գ.
նոր անեծք չեք հորինե՞լ, դեռ։ Ասենք, օրինակ, թաղեմ Հայաստանը, գրողին լինի Հայաստանը… ու նման բաներ։
