Ինչպես և սպասվում էր, ընտրություններից անմիջապես հետո Հայաստանի շուրջ ստեղծված իրավիճակը կրկին վերադարձավ մշտական քաղաքական, տնտեսական և դիվանագիտական անկման հուն։
Հիշեցնեմ, որ ընտրություններից անմիջապես հետո նույն Փաշինյանը կտրուկ բարձրացրեց մի շարք ապրանքների և էներգակիրների ակցիզային հարկերը, միաժամանակ կրճատեց առողջապահական ապահովագրության համակարգի շահառուների թիվը՝ քաղաքացիների համար ներդնելով, այսպես կոչված, «համաֆինանսավորում»` բժշկական ծառայությունների դիմաց, ինչպես նաև կրճատեց անապահով խավերի սոցիալական նպաստները։
Մի խոսքով՝ սկսեց արագ տեմպերով ամենաաղքատ քաղաքացիների հաշվին վերադարձնել այն բյուջետային միջոցները, որոնք շրջանցիկ ճանապարհներով իշխանությունները ծախսել էին ընտրությունների վրա։
Իհարկե, այժմ նա երեք կաշի է քերթելու ժողովրդից, որովհետև ընտրություններն արդեն ավարտվել են։
Զուգահեռաբար շարունակվում է գյուղատնտեսությամբ զբաղվող Հայաստանի քաղաքացիների աղքատացումն ու սնանկացումը։
Եվ այս ամենը մատուցվում է եվրոպացի պաշտոնյաների կողմից հրապարակված հիմար փիար-տեսանյութերի ֆոնին, որոնցում ցուցադրում են «հայկական ծիրանի ջեմի» բանկաներ։ Ինչպես ասում են՝ «ծիրանի ջեմը» կա, իսկ փող չկա։
Միաժամանակ Փաշինյանին և նրա թիմին մեծ ու «ջերմ» ողջույններ է փոխանցում նրանց Բաքվում գտնվող ընկերն ու եղբայրը՝ հայասպան Իլհամ Ալիևը, որը ադրբեջանական խաժամուժի կողմից օկուպացված հայկական Շուշի քաղաքում անցկացվող միջոցառման ընթացքում մի շարք հայտարարություններ է արել, որոնք ուղղակիորեն վկայում են, որ փաշիստները փաստացի ղեկավարում են Հայաստանը՝ թուրք-ադրբեջանական տանդեմի տրամաբանությամբ և քարոզչական նարատիվներին համապատասխան։
Օկուպանտների մեդիաֆորումի մասին դեռ առանձին կխոսենք։ Հատկապես արժե խոսել այն միջազգային հակահայկական աղբի մասին, որը հավաքվել էր այնտեղ՝ անվճար «կերի» և մի երկու մանաթի համար։
Սակայն այժմ ուզում եմ անդրադառնալ մեկ այլ հարցի։ Այսպես, Ալիևը, «շալվարը մինչև պորտը բարձրացրած», դժգոհում էր, որ ԵԱՀԿ Մինսկի խումբը (Ֆրանսիա, Ռուսաստան և ԱՄՆ), որը ժամանակին զբաղվում էր արցախա-ադրբեջանական հակամարտության կարգավորմամբ, նպատակ ուներ իրավականորեն ամրագրել Արցախի Հանրապետության անկախությունը՝ Արցախի կազմում ներառելով նաև Բերձորի և Քարվաճառի շրջանները, և, իբր, իրեն հաջողվել է կոտրել այդ միջազգային կոնսենսուսը։
Մի խոսքով՝ դժգոհում էր ԵԱՀԿ Մինսկի խմբից։ Բայց հենց այստեղ արժե կանգ առնել։
Եթե հիշողությունս ինձ չի դավաճանում, ապա հենց Փաշինյանն էր ամենաբարձր ձայնով բղավում ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի «անարդյունավետության» մասին։ Եվ հենց փաշիստների համաձայնությամբ այդ կառույցը լուծարվեց՝ Ադրբեջանի ուրախ ճիչերի ուղեկցությամբ։
Ստացվում է, որ կազմակերպությունը, որը, Ալիևի իսկ խոսքերով, նպատակ ուներ խաղաղության հասնել Արցախի անկախության հիման վրա, չափազանց ձեռնտու չէր ո՛չ Ալիևին, ո՛չ էլ Փաշինյանին։
Այսինքն՝ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի լուծարումը ձեռնտու էր բացառապես նրանց, ովքեր ձգտում էին ոչնչացնել Արցախը։
Եվ հենց այստեղ առաջանում է մի «կասկածելի» միտք։
Եթե դա իսկապես այդպես է (իսկ ամեն ինչ հենց այդպես է թվում), ապա Փաշինյանի և նրա թիմի բոլոր գործողությունները բխել են բացառապես Ադրբեջանի շահերը սպասարկելու տրամաբանությունից։ Հետևաբար, Փաշինյանի բոլոր նախկին հայտարարությունները, թե Արցախի հարցը, իբր, դիտարկվել է բացառապես Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության շրջանակում, սովորական և բացահայտ սուտ են։
Այժմ մնում է ևս մեկ հարց. Ի՞նչն էր և ի՞նչն է այսօր էլ ստիպում փաշիստներին սպասարկել թուրք-ադրբեջանական տանդեմի շահերը՝ ի վնաս Հայաստանի Հանրապետության և հայ ազգի շահերի։
Ի՞նչը: Այս հարցի պատասխանը կդառնա ոչ միայն Հայաստանի Հանրապետության անցյալը, այլև նրա ապագան հասկանալու բանալին։
Արման Աբովյան, քաղաքական վերլուծաբան
