Վարչապետի խոսնակի հավաստմամբ՝ Նիկոլ Փաշինյանի և Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի՝ Կոպենհագենում հոկտեմբերի 2-ին կայացած հանդիպմանը քննարկվել է «Զանգեզուրի միջանցք» արտահայտության կիրառման խնդիրը: Հայաստանը վերահաստատում է, որ Ադրբեջանի նախագահի տվյալ խոսույթը որևէ կերպ չի կարող վերաբերել ՀՀ տարածքին։ Այս հայտարարությունն ինչպե՞ս կմեկնաբանեք, եթե հաշվի առնենք այն, որ ադրբեջանական կողմը շարունակում է կիրառել այդ տերմինը:
– Փաստ է, որ Վաշինգտոնում ձեռք բերված եռակողմ հռչակագրից հետո հայկական կողմը նույնիսկ չկարողացավ հասնել նրան, որ Ադրբեջանը ակնհայտ տարածքային հավակնություններ ներկայացնող այդ տերմինը շրջանառությունից դուրս բերի։ Դա շրջանառությունից դուրս բերելու փոխարեն, փաստացի, զբաղված են դա անտեսելով կամ նոր շղարշ հաղորդելով:
Հայաստանի իշխանության այս ողջ քաղաքականությունը, որ վերջին տարիներին տեսնում ենք, ոչ թե Ադրբեջանի տարածքային հավակնությունների նկատմամբ հստակ գնահատական է, այլ դրանք լղոզելն ու տարբեր կերպ ներկայացնելը: Այս մարդիկ բացարձակ չեն կարողանում չեզոքացնել Ադրբեջանից եկող ռիսկերը՝ ունենալով Թրամփի միջնորդությունը, այդ բավականին աղմուկ հանած հռչակագիրը և այլն:
Հիշեցնեմ, որ այդ տերմինն ակտիվ շրջանառության մեջ մտավ հատկապես նոյեմբերի 9-ի եռակողմ հայտարարությունից հետո, որտեղ կար կետ, որ Հայաստանը Նախիջևանի հետ կապի համար պետք է տրամադրեր ճանապարհ, որը այդ եռակողմ փաստաթղթի համաձայն պետք է վերահսկեին ռուս սահմանապահները։ Այդ փաստաթղթի կենսունակության կորստից հետո Հայաստանի իշխանությունները փոխանակ ամբողջովին չեզոքացնեին այդ խոսույթը, գնացին Վաշինգտոնում փաստացի ևս մեկ անգամ հաստատեցին՝ անխոչընդոտ կապ տրամադրել Ադրբեջանին դեպի Նախիջևան:
Փաստացի, որոշ փոփոխություններով՝ նոյեմբերի 9-ի հայտարարության 9-րդ կետը տեղ է գտել նաև Թրամփի միջնորդությամբ ստորագրված համաձայնագրում: ՀՀ իշխանությունների արձագանքը իրենց ապաշնորհ քաղաքականության հերթական դրսևորումն է, որովհետև չեն կարողանում հասնել այդ ձևակերպման չեզոքացմանը:
Տաթևիկ Հայրապետյան, պ.գ.թ., Ադրբեջանի հարցերով փորձագետ
