Փաշինյանը գրառում է արել Ֆեյսբուքում, որտեղ անդրադարձել է երկրորդ եւ երրորդ նախագահների կողմնակիցների այսպես ասած բանավեճին եւ փոխադարձ մեղադրանքներին: «Երկու կիսամաշ դեմքեր իրենց շրջապատներով վիճում են, թե ո՞վ է ինձ իշխանության բերել, միմյանցից պահանջելով ասել ճշմարտությունը: Դուք ասեք ձե՞զ ով է ժամանակին իշխանության բերել՝ Հայաստանի Հանրապետության ժողովրդի ձայնը երբեք չստացած այ ընտրակեղծարար-ուզուրպատորներ», գրում է Ֆեյսբուքում Փաշինյանը:
Ի՞նչ կարիք կա խառնվելու, եթե թվում է, թե Ռոբերտ Քոչարյանի եւ Սերժ Սարգսյանի ոււ նրանց թիմերի վեճը կամ բախումը պետք է որ ձեռնտու լինի առաջին հերթին հենց Նիկոլ Փաշինյանին: Այդ դեպքում ինչու՞ միջամտել, այլ ոչ թե լուռ հետեւել ու վայելել, թե ինչպես են նրանք «կռվում» միմյանց հետ:
Փաշինյանի «միջամտությունը» նշանակու՞մ է, որ երկրորդ եւ երրորդ նախագահների միջեւ ծավալվող առերեւույթ վեճը գործնականում այդքան էլ միարժեք Փաշինյանի օգտին չէ, որքան կարող է թվալ առերեւույթ:
Փաշինյանը միջամտում է եւ «կրակը» վերցնում իր վրա, արդյո՞ք այն պատճառով, որ նա բնականաբար տիրապետելով իրավիճակի վերաբերյալ առավել համապարփակ եւ մանրամասն տեղեկատվության, գործնականում բոլորովին էլ նպաստավոր չի համարում Ռոբերտ Քոչարյանի ու Սերժ Սարգսյանի միջեւ ծավալվածայդ բաց ու բավականին կոշտ բանավեճը: Ի՞նչ մտավախություն կարող է ունենալ Նիկոլ Փաշինյանը, միարժեք ասելը դժվար է՝ չունենալով մանրամասն տեղեկություններ:
Համենայն դեպս, կրկնեմ, թվում է, որ Փաշինյանը պետք է պարզապես «պոպկոռնով» վայելեր նախկին նախագահների բանավեճը, բայց նա գերադասում է միջամտել ու կրակը վերցնել իր վրա, ըստ էության առաջ քաշելով նրանց «միավորելու» միտում ունեցող տրամաբանություն ու բանաձեւ: Ըստ այդմ, ինչու՞ է նա «միջամտում»:
Իհարկե պետք չէ բացառել, որ քայլը պայմանավորված է զուտ Գյումրու ընտրության հաշվարկով՝ նկատի ունենալով այն, որ Փաշինյանը այնտեղ ընտրական ցանկալի արդյունք ապահովելու համար հերթական անգամ խաղարկում է «նախկինների» եւ «թալանի» թեման, հետեւաբար նրան նախընտրական տակտիկական հաշվարկից ելնելով ցանկալի է «միավորել» նախկիններին մեկ փաթեթով:
Բայց սա կարծես թե մի խնդիր է, որը լուծելու համար Փաշինյանին առանձնապես պետք չէր լինի ֆեյսբուքյան գրառումով անդրադառնալ նրանց բանավեճին, քանի որ այդ անդրադարձը խոշոր հաշվով հազիվ թե առանձնապես ուժեղացնի նրա նախընտրական տեղեկատվա-քարոզչական «խաղադրույքը»:
Ըստ այդմ, ավելի հակված եմ մտածել, որ Նիկոլ Փաշինյանն այդուհանդերձ երկրորդ եւ երրորդ նախագահների այս բավականին բաց եւ սուր վեճի ներքո տեսնում է զարգացումներ, որոնք կարող են այդքան էլ տեսանելի չլինել այսպես ասած «շարքային իրազեկվածության» պայմաններում, հետեւաբար, եթե հանրության համար նախկին նախագահների վեճը կարող է թվալ «պոպկոռնի» թեմա, Փաշինյանի համար այն կարող է դիտվել բոլորովին այլ խորությամբ:
