Մեռած օրն ալ ասանկ Յիսուսի պէս պզտիկ մորուք մը ունէր. Մեծարենցի հիշատակին
(Արևմտահայ քնարերգու ՄիսաքՄեծարնցի ծննդյան օրվա առիթով)
«Քանի՜ հազար անգամներ կ’ըսէի.
«Տղա՛ս, մի՛ կարդար, մի՛ գրեր, ինքզինքդ մի հատցներ, պիտի մեռնիս,- մտիկ չէր ըներ: Դպրոցէն դարձին սա գրասեղանին առջեւ անցած՝ մինչեւ կէս գիշեր գլուխը վեր չէր առներ գիրքերուն մէջէն, և երբ զինքը կ’ընդմիջէի, կ’ըսէր.
«Անուշիկ մայրիկ, ինծի հայրենի երգերէն երգ մը ըսէ», ու իբր թէ իմ երգս էր, որ մտիկ կ’ընէր, ինքն անդին, դարձեալ թուղթերուն մէջ թաղուած՝ կ’գրէր:
Գիւղի հագուստներով զինքը Սեբաստիա տարինք: Չափազանց ծոյլ տղա մըն էր, միշտ իր երեսին կպոռայի՝ դուն մարդ չպիտի ըլլաս:
Մտիկ չէր ըներ. ո՛չ մարդու մէջ կ’ելլէր, ոչ ալ փողոցը: Դրան առջեւ ընկերներու հետ կը խաղար, կը քաշուէր այգիներու շուքն ու ժամերով միս-մինակ ծառերը դիտելէ վերջ, երեկոյին չոպանի պէս տուն կը վերադառնար:
Զինքը տեսակ մը ջղայնոտ խենթի տեղ դրած էի:
Չափազանց եւ նույնիսկ վերջին ծայր բծախնդիր էր մաքրութեան: Իր հագուստներուն վրայ փոշիի բիծ մը չպիտի գըտնուէր, կոկիկ պիտի հագուէր, ճերմակ եւ մաքուր:
Խպնոտ էր, աղջիկներէ ամչցող, կարմրող բնաւորութիւն մը: Կը սարսռար, երբ մատները բարեկամուհիի մը դիպչէին: Ու այդ տեւեց մինչեւ իր մահը:
Իր հիւանդութեան սկիզբը օրերով գաղտնի պահեց: Կ’ըսէի՝ Միսա՛ք, տղա՛ս, ինչու՞ տժգոյն ես, ի՞նչ կ’ըլլաս
-Ոչինչ, մայրիկ, պզտիկ յուզում մը ու այդքան:
Երբ զինքը օդափոխութեան համար Թոփ Գափու փոխադրեցինք, կրկին նախկին բնաւորութիւնը. արեւին տակ ժամերով նստած՝ գիրքը ձեռքէն չէինք կրնար առնել»:
Ու յանկարծ Միսաքի լուսանկարը առնելով՝ ըսաւ.
«Մեռած օրն ալ ասանկ Յիսուսի պէս պզտիկ մորուք մը ունէր»:
«Բագին», 1986 թ. նոյեմբեր-դեկտեմբեր, էջ 83, Բեյրութ:
Լուսանկարում Մեծարենցի ծնողներն են՝ Իսկուհի և Կարապետ Մեծատուրյանները, սգո հանդերձանքով, որդու մահից հետո:
Լուսանկարը՝ Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստւի թանգարանի
