(Արևմտահայ քնարերգու ՄիսաքՄեծարնցի ծննդյան օրվա առիթով)
«Քանի՜ հազար անգամներ կ’ըսէի.
«Տղա՛ս, մի՛ կարդար, մի՛ գրեր, ինքզինքդ մի հատցներ, պիտի մեռնիս,- մտիկ չէր ըներ: Դպրոցէն դարձին սա գրասեղանին առջեւ անցած՝ մինչեւ կէս գիշեր գլուխը վեր չէր առներ գիրքերուն մէջէն, և երբ զինքը կ’ընդմիջէի, կ’ըսէր.
«Անուշիկ մայրիկ, ինծի հայրենի երգերէն երգ մը ըսէ», ու իբր թէ իմ երգս էր, որ մտիկ կ’ընէր, ինքն անդին, դարձեալ թուղթերուն մէջ թաղուած՝ կ’գրէր:
Գիւղի հագուստներով զինքը Սեբաստիա տարինք: Չափազանց ծոյլ տղա մըն էր, միշտ իր երեսին կպոռայի՝ դուն մարդ չպիտի ըլլաս:
Մտիկ չէր ըներ. ո՛չ մարդու մէջ կ’ելլէր, ոչ ալ փողոցը: Դրան առջեւ ընկերներու հետ կը խաղար, կը քաշուէր այգիներու շուքն ու ժամերով միս-մինակ ծառերը դիտելէ վերջ, երեկոյին չոպանի պէս տուն կը վերադառնար:
Զինքը տեսակ մը ջղայնոտ խենթի տեղ դրած էի:
Չափազանց եւ նույնիսկ վերջին ծայր բծախնդիր էր մաքրութեան: Իր հագուստներուն վրայ փոշիի բիծ մը չպիտի գըտնուէր, կոկիկ պիտի հագուէր, ճերմակ եւ մաքուր:
Խպնոտ էր, աղջիկներէ ամչցող, կարմրող բնաւորութիւն մը: Կը սարսռար, երբ մատները բարեկամուհիի մը դիպչէին: Ու այդ տեւեց մինչեւ իր մահը:
Իր հիւանդութեան սկիզբը օրերով գաղտնի պահեց: Կ’ըսէի՝ Միսա՛ք, տղա՛ս, ինչու՞ տժգոյն ես, ի՞նչ կ’ըլլաս
-Ոչինչ, մայրիկ, պզտիկ յուզում մը ու այդքան:
Երբ զինքը օդափոխութեան համար Թոփ Գափու փոխադրեցինք, կրկին նախկին բնաւորութիւնը. արեւին տակ ժամերով նստած՝ գիրքը ձեռքէն չէինք կրնար առնել»:
Ու յանկարծ Միսաքի լուսանկարը առնելով՝ ըսաւ.
«Մեռած օրն ալ ասանկ Յիսուսի պէս պզտիկ մորուք մը ունէր»:
«Բագին», 1986 թ. նոյեմբեր-դեկտեմբեր, էջ 83, Բեյրութ:
Լուսանկարում Մեծարենցի ծնողներն են՝ Իսկուհի և Կարապետ Մեծատուրյանները, սգո հանդերձանքով, որդու մահից հետո:
Լուսանկարը՝ Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստւի թանգարանի
