Նույնիսկ սարսափելի երազում դժվար թե կատարվեր այն, ինչը երեկ տեղի ունեցավ «Հանրապետական» մարզադաշտում, որտեղ Հայաստանի ազգային հավաքականն ընտրական մրցաշարի հերթական խաղում խայտառակ պարտություն կրեց եվրոպական ֆուտբոլի հետնապահներից մեկիՙ Մալթայի ընտրանուց: Հյուրերն իրենց հստակ խաղով, մինչեւ վերջ պայքարելու նվիրվածությամբ իսկական դաս տվեցին հայ ֆուտբոլիստներին, որոնց ամբողջ խաղի ընթացքում այդպես էլ չհաջողվեց գտնել մրցակցի դարպասի բանալին:
Շատերն այն կարծիքին էին, որ մրցակցի դարպասը խփած արագ գոլը կնպաստի մեր հավաքականի ազատ ու անկաշկանդ խաղին, կստիպի մալթացիներին այլեւս մեծ ուժերով չպաշտպանվել, ինչը կարող էր նպաստավոր լինել դաշտի տերերի համարՙ հաջողությունը զարգացնելու հարցում: Սակայն բոլորի համար անսպասելի ստացվեց հակառակը: Արդեն 8-րդ րոպեին հյուրերը գրավեցին Ռոման Բերեզովսկու դարպասը: Անհատական վարպետությամբ աչքի ընկավ Մալթայի հավաքականի ամենափորձառու ֆուտբոլիստ Մայքլ Միֆսուդը, որը երկու պաշտպանների հետ պայքարում կարողացավ հարվածային դիրք դուրս գալ ու գրավել դարպասը: Այդ գոլն իրոք սառը ցնցուղ էր մեր ֆուտբոլիստների համար, որոնք հանկարծակիի գալով անսպասելի գոլից, այդպես էլ մինչեւ խաղավերջ չկարողացան ուշքի գալ եւ բեկում մտցնել մրցակցությունում: Ավելին, հյուրերը գոլից հետո եւս երկու անգամ սպառնացին Բերեզովսկու պաշտպանած դարպասին: Իսկ մեր ֆուտբոլիստներն առաջին խաղակեսում միայն երկու անգամ փորձ արեցին հավասարեցնելու հաշիվը: Մարկոսի հարվածը հիանալի թռիչքով հետ մղեց դարպասապահ Հաբեր Յուստինը, որն այս խաղում իրեն գերազանց դրսեւորեց: Իսկ Կառլեն Մկրտչյանի հարվածը բարձր ստացվեց:
Ընդմիջումից հետո խաղադաշտ դուրս եկավ Յուրա Մովսիսյանը, որին դեղին քարտի պատճառով մարզիչները որոշել էին մեկնարկային կազմում չընդգրկել: Հետագայում էլ փոխարինման մտած Արթուր Սարկիսովը Մովսիսյանի հետ միասին որոշակի աշխուժություն մտցրին հավաքականի գործողություններում: Ամբողջ երկրորդ խաղակեսը դաշտի տերերն անցկացրին հյուրերի կիսադաշտում, սակայն այդպես էլ գործը վճռորոշ հարվածների չհասավ: Մեր ֆուտբոլիստները փորձում էին հյուրերի պաշտպանությունը ճեղքել կենտրոնով, որտեղ մրցակիցը մեծ ուժեր էր կենտրոնացրել ու հաջողությամբ վնասազերծում էր գրոհները: Իսկ հեռվից դարպասը գրավելու փորձերն էլ ապարդյուն էին անցնում: Մի քանի դրվագում էլ իրեն հիանալի դրսեւորեց Մալթայի հավաքականի դարպասապահը:
Հայաստանի հավաքականում չգտնվեց մեկը, որ կարողանար համախմբել խաղընկերներին, ուղղորդել նրանց ջանքերըՙ հաջողության հասնելու համար: Թեեւ Հայաստանի հավաքականն անընդհատ գրոհում էր, սակայն դրանք հախուռն բնույթ էին կրում եւ իրենցից առանձնակի վտանգ չէին ներկայացնում:
Արժանին պետք է մատուցել Մալթայի հավաքականի ֆուտբոլիստներին, որոնք ընտրական մրցաշարում ոչ մի բանի չհավակնելով, մինչեւ վերջ նվիրվածությամբ պայքարում էին յուրաքանչյուր գնդակի համար, ամուր պատնեշ էին ստեղծել սեփական դարպասի մատույցներում: Եվ հասկանալ կարելի է հյուրերի բուռն ուրախությունը, երբ հնչեց մրցավարի եզրափակիչ սուլոցը: Նրանք, իրոք, արժանի էին հաղթանակի: Իսկ մեր հավաքականը հերթական անգամ հիասթափեցրեց իր երկրպագուներին, որոնք մարզադաշտ էին եկել գոնե այս խաղում ընթացիկ մրցաշրջանում առաջին հաղթանակի բերկրանքը վայելելու: Սակայն նրանք հուսախաբ եղան ու սուլոցներով ճանապարհեցին մեր ֆուտբոլիստներին խաղադաշտից:
Խաղից հետո կայացած մամուլի ասուլիսում թիմերի մարզիչների կարծիքներն այսպիսին էին.
Պիետրո Գեդին (Մալթա) – Երկու թիմերն էլ լավ խաղացին: Մեր ընտրած մարտավարությունըՙ 4-2-3-1 արդարացրեց իրեն, որի շնորհիվ էլ հաղթեցինք: Երկու թիմերն էլ գոլային պահեր ունեցան, սակայն հաջողությունն ուղեկցեց մեզ: Սա Մալթայի հավաքականի գլխավոր մարզչի պաշտոնում իմ առաջին մեծ հաղթանակն է: Պաշտոնական մրցումներում վերջին հաղթանակը մենք տոնել էինք 2006-ին, երբ սեփական հարկի տակ հաղթեցինք Հունգարիային: Այսօր Հայաստանի բախտը չբերեց, իսկ մենք կարողացանք դիմադրել մրցակցին եւ խաղը հասցնել հաղթական ավարտի: Հայաստանի հավաքականից կառանձնացնեի Հենրիխ Մխիթարյանին:
Վարդան Մինասյան (Հայաստան) – Դժվար է նման խաղին որեւէ գնահատական տալ: Ոչ մի պատճառ չենք կարող բերել, քանի որ սեփական հարկի տակ պարտվել ենք Մալթային: Մովսիսյանը բացակայում էր տակտիկական նկատառումներից ելնելով: Խաղից առաջ ասել էի, որ շատ խաղացողներ ֆունկցիոնալ վատ վիճակում են: Մալթան փակ ֆուտբոլ է խաղում, ուստի նախընտրեցինք Մարկոսին եւ Մանուչարյանին: Սա էր մեր ընտրության հնարավորությունը: Երկրորդ անգամ հրաժարական տալն անլուրջ բան է: Եթե ես եմ մեղավոր, ապա թող ինձ հեռացնեն: Ամեն դեպքում ես ինձ վրա եմ վերցնում պարտության ողջ պատասխանատվությունը: Կփորձենք հոգեբանորեն վերականգնվել մինչեւ Դանիայի հետ հանդիպումը: Ֆուտբոլում մանրուքներ չկան: Մեր լեգեոնականներից շատերն իրենց թիմերում շատ քիչ են խաղում: Երբ նրանք իրենց հաստատուն տեղն ունեին թիմերում, այն ժամանակ հավաքականը հաղթում էր:
