Մինչ վարչապետն Նիկոլ Փաշինյան ու իր «հետևակի» որոշ անդամներ ոտնակոխ են անում օրինականության վերջին սածիլները` ամեն գնով Սահմանդրական դատարանը լուծարելու նպատակով, և նրանք ամենաբիրտ ձևով մերժում են դասական իրավաբանության բոլոր նորմերը` ամեն գնով մենիշխանություն հաստատելու նպատակով, պետությունն օրեցօր հետ է գնում, կաղ ոչխարի պես հետ է մնում, և վախենամ` գայլերն ուտեն:
Հետ է գնում ամեն ինչ, թե´ տնտեսությունը, թե´ արժեհամակարգային որոշ տարրեր: Վերջինն ավելի ցավալի է, որովհետև այն ժամանակ, երբ մենք պետություն չենք ունեցել(հետևաբար` նաև տնտեսություն) մեր դիմագիծը պահպանվել է հենց արժեհամակարգային այդ տարրերի շնորհիվ: Այդ տարերրն են պատվխնդրության կոչել մեր ժողովրդին` ոտքի կանգնելու և թոթափելու օտար տերությունների լուծը` ստեղծելով անկախ պետականություն` իր բոլոր ինստիտուտներով:
Ցավոք սրտի այսօր մեր անկախ պետականությունը հետընթաց է ապրում: Շիտակ լինենք, եկել է չակերտները բացելու ճշմարտության մասին խոսելու ժամանակը: Մրից դուրս գալով` մրջուրն ենք ընկել: Բոլորին էլ պարզ է, որ վերջին երկու տարիների ընթացքում Հայաստանում գլուխ բարձրացրած և սեփական «իրավունքների» մասին աղաղակող ԼԳՏԲ համայնքին Նիկոլ Փաշինյանը չի բուծել, նրանք եղել են, եղել դեռ շատ վաղուց, բայց բոլորին միաժամանակ պարզ է, որ հենց Փաշինյանի անձնական ու պաշտոնական բարեհաճության շնորհիվ են մարդկանցից խուսափող, թաքնվող այդ անսեռ արարծներն այսօր սկսել հպարտ քայլել մեր մայրաքաղաքի փողոցներում և նույնիսկ հանդիմանել նարանց, որոնք կհամարձակվեն իրավացիորեն խեթ հայացք նետել: Սա պարզ ճշմարտություն է:
Փաշինյանը որքան անբարեհաճ ու անհանդուրժող է Ռոբերտ Քոչարյանի, Սերժ Սարգսյանի, Հրայր Թովմասյանի, Յուրի Խաչատուրովի և մյուսների հանդեպ, այնքան հանդուրժող ու բարեհաճ է ԼԳՏԲ համայնքի նկատմամբ: 2019թ. այդ բարեհաճությունն ու հանդուրժողականությունը վերափոխվեց «անձնական պաշտպանության», որով Փաշինյանը հովանի արեց տղամարդ հորջորջված, երբեմնի կին ծանրորդ Մելինե Դալուզյանին: Այդ հայտարարությունից մոտ կես տարից անց, ամենավերջին խուլիգանի պես շղթայվեց և ասֆալտին գցվեց աշխարհի և օլիմպիական խաղերի բազմակի չեմպիոն, հունահռոմեական ոճի ըմբիշ Ռոման Ամոյանը: Ահա «Նոր Հայաստանի» հանդուրժողականության ու անհանդուրժողականության հարաբերակցության սահմանագիծը:
Այն, որ սեռը փոխած տղամարդը կարող է կնոջ հագուստով հայտնվել երկրի բարձրագույն օրենսդիր մարմնում և ելույթ ունենալ, այն, որ վերջինիս նման մեկը կարող է Հյուսիսային պողոտայում մարդկանց ահաբեկել էլեկտրաշոկով, այն, որ ԿԳՄՍ նախարար Արայիկ Հարությունյանը կարող է ջերմ հյուրընկալություն ցույց տալ համբավավոր միասեռականին, այն, որ միասեռականը կարող է պարել Ապրիլյան պատերազմ հաղթած բանակի համազգեստով, մեր նոր իշխանության` Հռոմի Պապից ավելի կաթոլիկ ձևանալու հետևանքն է:
Եվ կարծես դա էլ բավարար չէ, այս օրերին, երբ Հայաստանի Հանրապետությունում արտակարգ դրություն է, հավաքներն արգելված են, մարդկանց դիմակ չկրելու համար բերման են ենթարկում ոստիկանությոն, տուգանում են և քաշքշում, Երևանի Սարյան փողոցում 6-7 հոգով ազատ, առանց դիմակների շրջում են մի խումբ սեռափոխ արարածներ` առանց դիմակի, առանց ֆիզիկական հեռվորություն պահպանելու: Եվ չբավարարվելով դրանով` այալսերվածության գագաթնակետ հանդիսացող տեսարաններ են բեմադրում փողոցում:
Ինձ շատ հետաքրքիր է, որտե՞ղ են ասֆալտին փռող ոստիկանները, որտեղ են դիմակ չկրելու համար արձանագրություն կազմող ոստիկանները, բացի այդ ցանկալի կլիներ իմանալ` այդ խմբին վարչապե՞տն է դիմակ բաժանելու, Դանիել Իոննիսյանը՞, թե՞, ասենք, կառավարության անդամներից որևէ մեկը:
Ռուբիկոնն անցել եք, Ֆյուրե´ր, կամ գնացեք ելման դիրքեր, կամ կարգի բերեք Ձեր Ռեյխը: Ձեր կյանքում ամենքիչը երկու անգամ համոզվել եք` ինչ է կարող է անել վրդովված ժողովուրդը:
